CUMARTESİ gecesi sevgili Erhan Konuk'un TRT 2 ekranlarında sunduğu Stüdyo Tempo programına giderken, bu kuytuda kalan programın içinde müthiş bir "haber bombası" patlayacağını nereden bilebilirdim? Kendimi gazeteci olarak şanslı, ancak "bir hiç uğruna" şehit olan askerlerimiz adına son derece "şanssız ve üzgün" hissettim. Programın konuklarından moda tasarımcısı Arzu Kaprol çalışmalarını anlatıyordu. Meğer geçen yıl Türk Silahlı Kuvvetleri envanterinde yer alacak kamuflaj üniformalarının tasarımını da Arzu Kaprol ve ekibi yapmış. Bunun için Türkiye'nin farklı arazi yapılarını öğrenip, buna göre kumaş deseni belirleyebilmek için uydu fotoğraflarından bile yararlanmışlar. (Yakında tüm Türkiye çöl olacağı için, kum rengi tek tip üniformanın yeterli olacağını düşünüyorum!) Kaprol ve ekibi kreasyonu hazırlarken ayrıca geçmiş dönemlerde yapılan tasarım hatalarını da incelemiş. Örneğin; kamuflaj kıyafetlerinde eskiden düğme kullanılıyormuş. Ancak bu düğmelerin yansıma yapıp, parladığı ve düşmana yer belli ettiği anlaşılınca, aksesuarlar değiştirilmiş. Düğmelerin yerine şu bizim "cırt cırt" dediğimiz ve halk arasında "kedi dili" olarak da bilinen yapıştırma ceplerden konulmuş. Ancak ortaya daha da vahim bir sonuç çıkmış. Zira özellikle gece pusularında askerler ceplerini açarken çıkan "cırt" sesi, düşmana yerlerini belli ediyormuş. Arzu Kaprol sadece bu "cırt" kapaklı cepler yüzünden 47 askerimizin pusu sırasında "hedef" oluşturup, şehit düştüğünü söyledi. Sunucu Erhan Konuk ve diğer stüdyo misafiri Ergin Ataman ile beraber şoke olduk. Silahlı çatışma, hain mayın tuzakları hatta birliklerin intikali sırasında yaşanan trafik kazaları yüzünden Mehmetçikler'in şehit düştüklerini biliyordum. Ama ses çıkartan "cırt"lı cep kapakları yüzünden gencecik askerlerimizin yaşamını yitirmelerini aklım bir türlü almadı... Bir savaşın ortasında ölmek için ne kadar çok "bahane" var değil mi? Azrail bir kez orağını eline almaya görsün... "Cırt" diye ölmek, işten bile değil...