Aziz Üstel'in yazısı

Latif Ağabey’ etiketini Ahmet’ten (Kekeç) aparttım.Tanımam hiç...
Bilirim tabi kim olduğunu da, ne oturup konuşmuşluğum vardır, ne sohbetim muhabbetim..Bi çayını bile içmedim bugüne değin.

Yalnız... Geçenlerde bi tv kanalında oturup izledim..

AKP’nin kapatılma davası açıldığı günün akşamıydı galiba.

Ya da bir gün sonra..

Pek bir güzel konuşuyor doğrusu. Bunca yılın siyasisi; konuşacak tabii diyeceksin de, bu konuşma öyle değil. Halkın içinden gelme... Hoşgörülü... Sevecen... İçten... Bi ara şarap muhabbetine de girdi... Bektaşilerden, Mesnevi’den, Divan Edebiyatından... Şarabın kültürümüzdeki yerinden söz etti... Sonra AKP’nin kuruluş günlerine uzandı; bütün komisyonlara başkanlık ettiğini anlattı...

Sonra Temmuz seçimleri sırasında ve sonrasında amaçtan sapıldığından dem vurdu; gerginliklere teğet geçti... Ünlü ozan Whitman’ın dediği gibi, sakin, sessiz bir göl kıyısı vadetti, sanki izleyene... Ne zaman? Onu da izleyenin varsayımlarına bıraktı..

Nöbetçi bakanlarla başbakanlar

Ankara’da yazıhaneler vardır. Eskiden bunlar Sıhhiye’deki orduevinin çevresinde, seçim sonraları mantar örneği biterdi. Seçim yitirmiş eski bakanlar ve siyasete soyunduğu günden bu yana başbakan olmak için çırpınanların yazıhaneleri olurdu bunlar.

Bu yazıhanelerde iş miş yapılmazdı hiç. Hálá da yapılmaz. Bunların kirasını, giderini genelde işadamları öder. Gelenler de seçim kazanamamış eski bakanlar ve milletvekilleriyle, türlü çeşitli illerde güç odağı eşraftır. Bol bol çay kahve içilir. En yakın lokantalardan kebap getirilir... Ve ülke kurtulur.

Akşam üstleri, hele havalar erken kararmaya başladığında, bu ‘nöbetçi bakan ve başbakanlar’ iki üç emekli asker ve sivil bürokratla bir araya gelir, strateji üretmeye başlar. Geçmişte sergilenen ‘orta oyunlarından’ örnekler verilir, onların yeni versiyonları üzerine kafa patlatılır. Bu alacakaranlıkta gelen konukların içinde üç beşinin, mutlaka kimi Büyükelçiliklerle dirsek teması vardır.

‘Johnny... Hans... Pierre... Oleg... İlginç bir şey söyledi’ diye lafa girerler... Kısa bi ara verirler etkili ve de yetkili olduklarını vurgulamak için... Sonra da ta 50’li yıllardan bu yana izleye geldiğimiz senaryolardan birini anlatırlar papağan örneği..

Gün gelir, sis perdeleri inmeye başlar Ankara sokaklarına... Hava bi bulanıklaşır... siyasetin gırtlağına çökülür... Sokak karışır... Hükümet sallanmaya başlar... Meclis karışır... Varolan hükümetin tez elden gitmesi için senaryolar üretilir bir biri ardına... Ve bu yazıhanelerde yapılan toplantılar, gün ağırıncaya değin sürer... Ve bir gün şöyle ya da böyle hükümet istifa eder; parti kapatılır, darbe olur... Bu yazıhanelerde herkes derin bi soluk alır. Yazıhanenin patronu hemen lacilerini ütületir; yeni güç odağından randevu alınır, arkadaşları ve danışmanlarıyla birliklikte ‘bu ülke nasıl kurtarılır?’ tasarısı masaya yatırılır..

Belleğinizi yoklayın biraz... Türkiye’nin yakın tarihine bi göz atın hele. ‘Ağabeyleri’ anımsayın az biraz... Bakalım kaç tane siyasi parti yönetmemiş, seçilmemiş, bi kez olsun halkın oyuna başvurmamış, toplumla tanışmamış ‘Nöbetçi başbakan’ adı sayacaksınız? (star Gazetesi)