Akyol, “İlk telefon gelmesine rağmen bir süre yazmaya devam etmemden sonra ikinci bir telefon geldi. Zaten ilk telefonun gereğini yerine getirmeyen kişi de (Mustafa Karaalioğlu) bir süre sonra gönderildi" ifadesini kullandı.
2010 referandumunda 'Evet' oyu verdiğini hatırlatan Akyol, "Yargıdaki o Kemalist ağırlık ortadan kalkarken bu sefer muhafazakâr ağırlık ortaya çıktı. Keşke yargıda o damar da biraz kalsaymış, bir denge olsaymış" yorumu yaptı. "Türkiye'de biz bir hegemonyadan öbür hegemonyaya gittik. Yeni hegemonya içinde de bir çatışma oldu. AK Parti-Cemaat şeklinde" diyen Akyol, "Bu da tek bir şahıs hegemonyasına dönüştü bugün. Yani Kemalistlerin otoriter yönünü eleştirirken muhafazakârların otoriter potansiyelini yeterince görmemişim. Referandumda ‘hayır' çıksa, yargıda belki bugün yaşadığımız sorunları yaşamayacaktık" görüşünü dile getirdi.
Özgür Düşünce'den Hüseyin Keleş'in sorularını yanıtlayan (6 Haziran 2016) Akyol'un açıklamaları şöyle:
"AK Parti, pür Erdoğanist bir parti oldu"
*AK Parti İslamcılığı mı temsil ediyor?
‘AK Parti pür İslamcı bir parti mi' diye sorarsanız, ‘hayır' derim. Bugün AK Parti ‘Pür Erdoğanist' bir parti. İslamist değil, Erdoğanist… Bunun içinde İslamcılık da bir tema. Milliyetçi temalar da var, Osmanlıcı temalar da var, son yıllarda ulusalcı temalar da var. Bugün AK Parti'de duyduğumuz bazı söylemler çok açık ulusalcı söylemlerdir. Yani 2000'lerin başlarında Perinçek ve o çevreden duyduğumuz söylemler. Nasıl ki Türkiye'de Kemalizm iktidarı vardı, bugün de bir Erdoğanizm furyası var. Kemalizm kadar henüz kendini tahkim etmiş değil ama çok benziyor.
"Star'dan atılmam için en üstten iki kez telefon geldi"
*Sedat Laçiner'le birlikte Haziran 2014'te Star'daki yazılarınıza son verildi. Medyadaki bu değişim rüzgârı mı vurdu sizi?
Yusuf Ziya Cömert o dönem yazı işleri müdürüydü. Bir çay içtik. Ben zaten bekliyordum. Hatta şaşırmıştım, hala yollamadılar diye. Birkaç yazım yayımlanmadı. Acaba keseyim mi dedim ama sonra gittiği kadar gitsin diye düşündüm. Buluştuk Yusuf Ziya Cömert'le, ‘Ya Mustafa kusura bakma biliyorsun durumu' dedi.
"Önce ben atıldım, sonra beni atmamak için direnen"
*Neymiş o durum?
Durum, kendilerine gelen ‘Bu adam yazmasın' telefonu. Bu kadar. Yani bu okurlardan gelen tepki değil. Okurlardan da tepki geliyordur eminim ama durumun tam tanımı en üstten gelen telefon. Hatta öyle bir telefon gelmesine rağmen bir süre yazmaya devam etmemden sonra ikinci bir telefon geldi. Zaten ilk telefonun gereğini yerine getirmeyen kişi de bir süre sonra gönderildi.
*Karaalioğlu mu?
Evet. Benim bildiğim bu. Ben, kendi macerama dair bir şey söylemek istiyorum. Ben AK Parti'yi çok sevmiştim. Çok destekledim. AK Parti'nin Türkiye'de dönüştürücü demokrat gücünün dünya için bir model olduğuna inandım. Bunu dünyanın dört bir tarafında anlattım. Fakat 2011'den sonra hafif hafif kafamda soru işaretleri oluşmaya başladı. Mesela bazı tartışmalar çıktı; ilahiyatlardan felsefenin çıkarılması, evlere müdahale etme falan. Bunlardan sonra ‘Acaba AK Parti zannettiğimiz kadar demokrat değil mi' sorusunu sormaya başladım. O dönem eleştirel yazılar yazmaya başladım. Dostça yazdım. Ben şöyle düşünürler dedim; ‘Bu adam ya da bu adamlar bizi yıllarca en zor dönemde destekledi, bugün eleştirel bir şey diyorlarsa herhalde bir bildikleri vardır.' Fakat bir noktadan sonra o şuna döndü; ‘Bu adam bizi bu kadar sene destekledi, şimdi eleştiriyor. Neden eleştiriyor? Demek ki bu hainmiş.' O zaman daha çok nefret ediyorlar. En zor dönemde AK Parti'nin karşısında olanlar, bu dönemde AK Parti'ye akıl veren insanlar haline geldi. Bu bana ders oldu.
"17 Aralık'tan sonra benim gibi insanlara yer kalmadı"
*Gezi olayı da düşüncelerinizin değişmesinde etkili oldu mu?
Gezi'de endişelerim biraz daha arttı. Tadım kaçtı. Ben Gezici falan değildim. Eylemcilerin bir kısmının da taşkınlık yaptığını, bazılarının Erdoğan'ın ailesine küfür ettiğini, Vandalizm yaptığını falan görüyordum. Fakat benim için mesele, iktidarın buna nasıl tepki vereceğiydi. Abdullah Gül ve Bülent Arınç doğru tepki verdi. Öteki tarafta ise ‘Polisi üzerlerine salar, hadlerini bildiririz' tepkisi vardı. Bir de ‘Dış güçler, hainler' söylemi ortaya çıktı. Dedim ki ‘Eyvah'; bu bildiğimiz 12 Eylül'ün Kemalizm söylemi. Bunu eski statükoya anlatırdık, bir baktım Gezi'de aynısı hatta daha da hararetlisi AK Parti'de karşıma çıktı. Gezi olaylarında bana tepkiler başlamıştı. O mahallede artık yerimin olmadığını hissetmeye başladım. 17 Aralık sürecinden sonra da Erdoğan'ın çevresi daha da defansif ve katı bir hale geldi ve benim gibi insanlara orada yer kalmadı. Enteresandır, o dönemde AK Parti'nin yanında duranlara da yer kalmadı. Bugün Gülay Göktürk, Etyen Mahçupyan gibi… Bana sorarsanız bu isimler biraz geç kaldı. Mesela Mahçupyan'ın bugünkü yazılarını beğeniyorum ama 3 yıl önce okumak isterdim o yazıları.
"Karar'ın ortadan kaldırılmasını isteyen bazı eğilimler var"
*Mustafa Karaalioğlu ve ekibi, Karar'ı çıkardı. Ne dersiniz, Davutoğlu'ndan sonra yürür mü?
İnşallah yürür. Doğrudan Davutoğlu projesi olduğunu sanmıyorum. Benim gördüğüm kadarıyla AK Parti'nin eski dönemine özlem duyan, son yıllardaki yozlaşmadan rahatsız olan insanların kurduğu bir gazete. Bence iyi yaptılar. Dilerim devam ederler. Çünkü Türkiye'de şöyle bir tehlike var; tek bir fikir hâkim oluyor. Sözcü gazetesine hâkim olmuyor. Ama zaten o önemli değil. Muhafazakâr dünyaya, merkez sağa bu görüş hâkim oluyor. Dolayısıyla da bu görüşü eleştiren insanlar özellikle ortadan kaybedilmeye çalışılıyor. Bence Karar gazetesinin ortadan kaldırılması isteyen, iktidar içinde bazı eğilimler vardır. Bugün Fehmi Koru niçin yazmıyor? Yılmaz Özdil'in yazması AK Parti için bir sorun değildir hatta faydalıdır.