YİĞİT BULUT

HEPİMİZ bu basının mensuplarıyız... Hastalıklarımızı, eksikliklerimizi biliriz, bilmeliyiz...

Bazılarımız ise kendimize o kadar büyük güçler yakıştırırız ki, devleti yönettiğimizi veya "devletin" yerine geçtiğimizi sanmaya başlarız.

İşte bu "sanma anı" her şeyin "bittiği" ve bizim artık "gazeteci" olmadığımız "kırılma" anıdır!

Hele bir de bu düşüncelerimizi "çalıştığımız-yönettiğimiz" kurumlara bulaştırırsak, kendimizi "yok ettiğimiz" gibi kurumlan da "geri dönülmez" bir "çatışmanın" içine çekeriz.

Bazı gazeteci arkadaşlar bu gerçeği anlatan ruh hallerini şu cümleyle çok iyi yansıtırlar: "Hükümetler, siyasetçiler gelir geçer... Biz hep buradayız! Onlar yolcu, biz hancı!.."

Şimdi size "yukarıdaki megalomaniye" uyan örneklerden "en" noktasında olanı aktarayım...

Ertuğrul Ozkök, "yalvar yakar" Başbakan Erdoğan'dan bir randevu alıyor ve kendi patronlarına "Ben hallederim" havasını verdiği, Başbakan'a da "Ne isterseniz!" vurgusunu pazarlamaya niyetli olduğu bir ortamda, birkaç yıl önce tutuyor Başbakan'ın Dolma-bahçe'deki ofisinin yolunu...

Görüşme gerçekleşiyor ve normalde "gazeteci" refleksiyle yapılması gereken çıkarımlar "bakın bu arkadaşımızın yazısına" görüşme sonrasında nasıl yansıyor! Ders kitaplarına girecek bir yazı...

Özkök'ün gazetede çıkan yazısından aynen aktarıyorum: "... Ben daha içerdeyken, bazı internet siteleri Başbakanla Dolmabahçe'de görüştüğümü yazmaya başlamış. Buraya kadar normal. Türkiye'nin en büyük ve en etkili gazetesinin genel yayın yönetmeni, Başbakanla görüşmeye gelmiş. Haber olabilir. Başbakan'ın yanından çıktıktan yarım saat sonra Anadolu Ajansı şöyle bir haber geçmişti: 'Hürriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Eruğrul Özkök, Başbakan Tayyip Erdoğan tarafından kabul edildi. Görüşme Ertuğrul Özkök'ün talebi üzerine gerçekleşti.' İçgüdüsel bir refleksle 'Vay bee' dedim... Sanki Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı, Hürriyet Cumhuriyeti'nin üst düzey bir temsilcisini kabul ediyor. Hadi, Hürriyet'in Cumhurbaşkanı Aydın Doğan, Başbakanı da Vuslat Doğan Sabancı. Bu durumda ben ne oluyorum? Yayından sorumlu Başbakan Yardımcısı. Devletten devlete ilişkiler. Çekinmeseler 'İkinci Dolmabahçe kriterleri' bile yazabilirler... Türkiye'yi yönetmek çok zordur.... Ama inanın Hürriyet'i yönetmek de çok kolay birşey değil..."

Sevgili dostlar, bu yazı "şaka" değil.
Görüşme sonrası kaleme alınmış ve Hürriyet'te yer almış, ben de arşivde buldum.

Yazıda geçen "sanki" cümlesine bakmayın! Sonrasında yapılan "karşı devlet" veya "başka bir devletin temsilcisi" olma tanımı tamamen solunan gerçeği, bilince hâkim olan bilinçaltını
yansıtıyor.

Özkök, bu görüşmeye giderken "yüzde yüz başka bir devletin, başka bir gücün" temsilcisi "psikolojisi" içinde yola koyuluyor! Bu ruh hali "şuuraltından" fışkırıyor ve "sanki" cümlesi ile "ters psikoloji" yaratıldıktan sonra sayfaya tam olarak yerleşiyor.

Sevgili dostlar, bir gazeteci, bu kim olursa olsun; "devleti ve halkın oylarıyla devleti yöneten hükümeti", kendine-kurumuna "alternatif" bir karşı güç, daha doğrusu "kendini ve kurumunu" hükümetin "karşıt parçacığı" sanmaya başlarsa, orada çok ama çok "ağır bir hastalık" düşünceye ve davranışa yayılmış demektir.

Eleştirmek, Türk halkı adına eleştirerek "gerçeğin aynasını" parlatmak, gazetecinin görevidir ama bu sadece "gazetecilik" sınırları içinde kalmalı ve "Ben sana gösteririm" mantığı "meslek dinamiklerinden" uzak tutulmalıdır!

Sonuç: "Başka bir Cumhuriyet adına" Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı ile görüşen Ozkök, aslında bütün gazetecilere ve basın-medya ilişkisini sorgulayan herkese; hastalığın ne kadar ilerleyebileceğini gösteren "en" noktasında bir yazı bırakmış. Bence "herkes" okusun ve ders" çıkarsın! Kendisine bir basın mensubu olarak "teşekkür etmek" istiyorum. Bu arada Özkök'e bu yazı sonrası aklıma takılan bir soruyu da sormak istiyorum: Çalıştığı gruba kesilen vergi cezaları sonrası şöyle mi düşündü: "Diğer devlet, bizim devlete vergi saldı!.."

Son söz: Bu noktada basın patronlarına da seslenmek istiyorum: Basın ilkelerini unutup kendini ve çalıştığı kurumu, sınırları içinde yaşadığı "devlete" ve onu yöneten "hükümete" alternatif-karşıt güç görecek kadar "algılaması" bozulan insanlara, kurumlarınızı özellikle çok sıkı denetlemeniz gereken "halka açık" kurumlarınızı emanet ederseniz ve imkânlarınızı bu yolda kullanmalarına izin verirseniz; "karşıt güç" olarak gördüğünüz yapı "var olma refleksini" hayata geçirdiğinde inanılmaz zarar görürsünüz. Hiçbirimiz "hükümetlere" destek olmak zorunda değiliz. Hatta "açıkları" açık etmek, eleştirmek, doğrudan   şaşmamak "bizim görevimiz" ama bunu yaparken şunu asla unutmadan yapmalıyız: Burası Türkiye Cumhuriyeti Devleti, onu halkın seçtiği hükümetler yönetir ve bizler de bu devletin kuralları-sınırları içinde "görevlerimizi" yaparız!
Son bir not: Yukarıdaki "basın-hükümet" arasındaki "etik tanımlama", "basın-ordu" için de geçerli. TSK'yı yıpratmayı "gazetecilik" sayanlar da bence çok ama çok iyi okumalı!

[email protected]