Çünkü aptalları başka türlü sayamazsınız.
Nasıl sayacaksınız bu ülkede kaç tane aptal var?
Gidip sorsanız ‘Sen aptal mısın?’ diye, alacağınız yanıt kesinlikle ‘Hayır, aptal sensin’ olacaktır.
Ama reytinglere bakabilirsiniz:
Kaynana Semra, oğlu Ata, Tülin, Caner, maner... Bir kalitesizliktir ekranda ve büyük bir kitle oturmuş bunları bayıla bayıla seyrediyor, etkileniyor, yararlanıyor, öğreniyor...
Günlerce onları tartışıyor ve üzerinde konuşuyor.
Reyting yüksek.
Bakacaksınız kaç kişi.
*
DİE ‘Aptal sayımı’ yapmaz.
Çünkü uğruna ‘herkes mutlu’ sayımı yaptıkları siyasi iktidarın, nasıl ‘iktidar’ olduğu ortaya çıkar.
O zaman kim yapacak bu sayımı?
‘Reality şov’lar ve izlenme oranları, en önemli ve kesin veri kaynağıdır bu açıdan.
Hem kaliteyi hem izlenme payını bir araya getiremeyen, ancak rüküşlüğü, densizliği, sululuğu, kalitesizliği aptallara pazarlamayı becerebilen TV yöneticileri farkında olmadan bu olanağı sunuyorlardı bize.
Bakacaksınız; sayı kaç...
*
Bu nedenle ben ‘reality şov’ların yasaklanmasına karşıyım.
Bu programların izlenme payı, kopan kıyamet, ilgi patlaması bizim için önemli bir veridir.
Yoksa biz bu ülkede birçok ekonomik, sosyal, siyasal olayı açıklayamayız.
Misal; tarım ülkesi Türkiye’nin buğday ithal edişini, sokakta kredi kartı dağıtılmasını, Kıbrıs politikasını, Kızılay’daki AB zaferi kutlamalarını, sahte rakıyı, yeni ‘İslami demokrasi’ kimliğimizi, Názım Hikmet’in vatan haini ama çetecilerin kahraman sayılmalarını, çimentosuz-demirsiz betonarme binaları, Hülya Avşar’ın beyanatlarını, dere içine yapılan evleri su basınca kızmamızı nasıl açıklarız?..
Ve bu ülkeyi yönetsinler diye seçilen; ama ülkeyi soyan, soydukça yücelenlerin varlığını...
‘Reality şov’ları izleyenlere bakacaksınız.
Sayı yeterli mi, yeterli...