Anamuhalefet lideri kimdir?ASLINDA bu soruyu geçen hafta başında kendi kendime sordum. Ama sizlere de sormak için CHP İstanbul İl Kongresi’nin yapılmasını bekledim.
Çünkü yazımın gereksiz bir polemik konusu olmasını istemedim.
Kongre yapıldı ve şimdi bu soruyu rahatça sorabilirim.
Türkiye’nin anamuhalefet lideri kim? Önceki pazar günü Lozan’da yapılan yürüyüşün fotoğrafını gördünüz mü?
Yukarıdaki soru, işte bu fotoğraftan sonra aklıma takıldı.
Bu fotoğraf, Türkiye’de anamuhalefet liderliğinin artık parlamento dışına kaydığını ve bunun yeni ‘Milli Şef’inin İP Genel Başkanı Doğu Perinçek olduğunu gösteriyor.
Fotoğrafın bir ucunda MHP’nin en keskin isimlerinden biri yürüyor.
Mehmet Gül.
Onun yanında ‘Kemalist’ kanadın en radikal isimlerinden biri Vural Savaş.
Tam ortada Doğu Perinçek.
Fotoğrafın en sağında 1970’lerin Milliyetçi Cephe’sinin en ağır ülkücü toplarından Yaşar Okuyan.
Ve Lozan yürüyüşünün en etkili bölümünü oluşturan ‘İsviçre adaletine meydan okuma’ görevini de Perinçek yüklenmiş.
Bu fotoğrafta kol kola yürüyen insanların dayandıkları ideolojilere bir bakın.
Sonra CHP’nin resmi parti politikalarına ve sözcülerine bakın.
Aşağı yukarı birbirinin aynısı.
O zaman da şu soruları alt alta sıralayın.
Bunlardan hangisi, Batı dünyasında modern bir sosyal demokrat partinin programının bölüm başları olabilir?
Yabancılara fabrika, ev ve arazi satışına karşı çıkmak mı?
Özelleştirmeyi ‘devletin malını peşkeş çekmek’ olarak görmek mi?
Yabancı sermayeyi, emperyalizmin saldırısı olarak kabul etmek mi?
Dış politikayı alelade bir yabancı aleyhtarlığına çevirmek mi?
Yoksa 70 milyonluk bir ülkenin anamuhalefetini, Lozan anmalarına, Vahdettin eleştirisine indirgemek mi?
Eğer bir sosyal demokrat olarak iç rahatlığıyla, ‘Evet bizim anamuhalefetimizin ana ekseni bu politikalardır’ diyorsanız, liderlik kadronuz en küçük yaratıcılık kabiliyetinden ve vizyondan yoksun demektir.
Çünkü sözünü ettiğiniz bu politikaların hem mucidi, hem teorisyeni, hem de pratisyeni CHP değil, o yürüyüşte ön sıranın tam ortasında yer alan Perinçek ve İşçi Partisi’dir.
Koskoca bir CHP, marjinal bir partinin peşine takılıp gidebilir mi?
CHP gibi bir parti, ne yazık ki siyasi tarihimizin en tuhaf ittifakı olan ‘Kızıl Elma’nın Meclis kadrosu haline getirilmek üzeredir.
CHP gibi bir parti, ne yazık ki siyasi tarihimizin en tuhaf ittifakı olan ‘Kızıl Elma’nın Meclis kadrosu haline getirilmek üzeredir.
En kötü zamanlarında bile yüzde 30’luk oy potansiyellerini yakalamış bir partinin, bu siyaseti başarı olarak sunması mümkün değildir.
Gelelim CHP’nin gündeminde olması gereken asıl meselelere.
Türkiye, normal zamanında da yapılsa, önümüzdeki yıldan itibaren seçimi konuşmaya başlayacaktır.
CHP’nin halka sunacağı ekonomik vizyon nedir?
İç güvenlik politikası hangi anlayış üzerine kuruludur?
Dış politikada, Perinçek’in hálá eski Maoculuğun izlerini taşıyan, ‘Emperyalizme karşı omuz omuza’ sloganından ibaret 70 model solculuğunu aşan hangi vizyonu vardır?
Üslubuma bakıp bunları öfkeyle yazılmış satırlar olarak görmeyin.
Ben bu ülkenin aklı başında her vatandaşı gibi, güçlü bir CHP’nin, güçlü bir meşru alternatif olarak Meclis’te bulunmasını bütün samimiyetimle istiyorum.
Bu güçlü alternatifin, AKP’nin her an yoldan çıkmaya hazır Milli Görüşçü saplantılarının karşısında dimdik durması gerektiğine inanıyorum.
Bu sayı, TBMM’deki dengeleri köklü şekilde değiştirecek güçtedir.
Ama bu insanların, CHP’nin üç yıldır izlediği, giderek marjinalleşen ve sonunda Doğu Perinçek demagojilerine muhtaç hale gelmiş sözde politikalarına evet demesi mümkün değildir.
Çünkü bu politikanın adresinin ne olduğu, Lozan sokaklarında atılan Avrupa Birliği aleyhtarı sloganlarla belli olmuştur.
Eğer CHP’yi o son durağa kadar bu trenin ikinci sınıf yolcusu olarak taşımayı içinize sindiriyorsanız, buyurun o politikaya devam edin.
Emin olunuz ki, hayatı boyunca hep Batı medeniyetleri seviyesine ulaşmanın mücadelesini vermiş olan Atatürk, o trenin yolcusu değildir.
ünkü onun kurduğu CHP, bu toplumun ana gövdesinin partisidir.
Tuhaf ittifakların, marjinal koalisyonların değil...