Ahmet Altan'la Hasan Cemal'in farkı
ORAY EĞİN
 Bunların bir örneği geçen akşam Hasan Cemal'le Cengiz Çandar'ın onları ağırlamasıydı. Bu dost sohbeti medyada Taraf-dostu kampanyanın bir diğer ayağıydı.
"Tecrübe Konuşuyor" programını sunan iki duayen gazeteci de zaten ilk günden beri bu gazeteye destek veriyor; bu yeni değil. Onları kendi düşünce eksenlerine yakın görüyorlar. Dolayısıyla, onlar açısından bir problem yok.
Ancak benim Ahmet Altan ve Yasemin Çongar'ın bu desteği samimi olarak hak edip etmediği konusunda endişeliyim. Hak etme tartışmasını hadi bir köşeye bırakalım. Ahmet Altan ve Yasemin Çongar kendilerini bir özgürlük savaşçısı gibi sunarken ne kadar samimi; işte bu tartışmaya açık.
Bugün pek çokları unutmuş olabilir, ama daha kısa zaman önce Ahmet Altan artık siyasi gazeteciliği bırakmıştı. 90'lı yıllarda mücadelesine veda eden bir savaşçı misali beyaz bayrağı sallamış ve aşk yazılarına yönelmişti. Bu aşk yazılarıyla beraber de bestseller romancılık iyiden iyice hız kazanmıştı. Ve bir süre sonra da Ahmet Altan'ın tek uğraşı haline gelmişti.
Sanırım Türk edebiyat dünyasında herkesin dengesini bozduğu gibi, Orhan Pamuk'un Nobel alması Ahmet Altan'ı da kötü etkiledi. Baktı ki bu yol ona kapandı, uluslararası şöhret için yeni bir şey bulması gerekiyordu. Bunu sadece şöhrete indirgemek de doğru değil elbette: Nobel ödülüyle beraber milyonlarca dolarlık bir kapı açılır, unutmayalım...
Aynı şey Yasemin Çongar için geçerli değil mi? Türk Basını onu adeta Washington muhabirliğine mahkum etti. Hakkında söylenen "Bir gün yayın yönetmeni olacak" gibi rivayetler hiç gerçek olmadı. Genel yayın yönetmenliğini düşündüğü grup ona bu koltuğu vermeyince de o gruba düşman oldu. Bugünlerde dönüp onlara "Ergenekon'cusunuz" demesi boşuna mı...
Demek istediğim kısaca şu: Bu insanlar bana özgürlük mücadelesi yapıyormuş, bir davanın peşinden gidiyormuş izlenimi vermiyorlar. Bunlar daha çok kendi kendilerine bir kariyer planlaması peşindeler. Ortada fikir tartışması yok, böylesi kurnaz planlar var.
Birkaç sene önceki Yasemin Çongar'ın Amerika'daki algılanışıyla şimdiki Yasemin Çongar'ı kıyaslayalım: Eskiden bir Türk gazetesinin temsilcisiyken şimdi Amerikan basını onu zor şartlarda gazetecilik yapan bir savaşçı olarak görüyor...
Bu payeler kim bilir nerelere varacak sonunda... Konferanslar, davetler, seminerler derken Taraf sonraki hayatını garanti altına alacak bir kimlik oluşturdu...
Özgürlük mücadelesinin nasıl bir kariyer planına dönüştüğünü aslında Orhan Pamuk'ta çok net gördük... Ne zaman ki Nobel'i aldı, siyasi çıkışlar son buldu.
"Türkler 1 milyon Ermeni'yi 30 bin Kürt'ü öldürdü" gibi çok iddialı bir savla kendisini dünya basının önüne attı, ancak devamı gelmedi. İnsan düşünüyor ki, böyle büyük laflar eden biri bu davaya baş koymuştur, bunu bir mücadele getirir, konuşur, yazar, bu iddia etrafında düşünce ve tartışma ortamı üretir. Oysa üzerinden iki sene geçti ve koca bir fos çıktı... Altını hiç dolduramadı, üstelik konuyu kapatmak için çabaladı...
Göreceksiniz, beş-10 sene içinde Nobel rüzgarı dinerse bir başka çıkış yine yapar herhalde...
Dolayısıyla bunların samimiyetine inanmak güçleşiyor... Nice 301'ciler vardır ki "Kitaplarım başka dillere çevrilsin" diye yargı kararının ardından göbek atmıştır... Şimdi evlerine kapanıp, kitap yazıyorlar. Hiç merak etmeyin, kitap çıkacağı zaman yine onları bir yerlerde yazarken, farklı çıkışlar yaparken, demeç verirken göreceksiniz...
Demet Akalın gibi bunlar; isimleri ve meslekleri olsa da... Hani her yaz şarkı çıkınca tutsun diye bir polemik de beraberinde gelir ya... O hesap...
İşte ben tam da bu yüzden Hasan Cemal'e kızıyorum... Kendisi ilkesel, samimi bir mücadele veriyor. Buna sonuna kadar inanıyorum; görüşlerine katılmasam bile... Aynı Kürşat Bumin gibi...
Ancak kariyer planlamacıları bu isimleri kolaylıkla gölgeliyor, hatta kandırıyor.
Başarılılar mı? Hakkını vermek lazım, başarılılar...