Sedat Bozkurt The New Anatolian

Türkiye siyasetinin ilginç bir biçimde gündeminin ilk sırasında dış meseleler var. AB’ye üyelik sürecini bile aşan bu dış meselelerinin merkezindeki ülke ise İsrail. İsrail Türkiye siyaseti için hayli ilginç bir ülke. Aradan geçen yıllara ve değişen siyasal iktidarlara karşın Türkiye ile İsrail arasında siyasi açıdan anlaşılır bir ilişki kurulmuşu değil. Devletlerarası ilişkilerde duygusal bağlar aranmaz, çıkarlar ön plandadır gibi diplomatik açıdan kabul gören düşünceler dile getirilse de Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin İsrail ile çıkarlarına, mantığına karşın dost olamadığı, biraz da ABD’nin ve bölgesel dayatmalar nedeniyle iyi ilişki kurmaya çalıştığı bir gerçek. Bu nedenle en çok İsrail karşıtı siyasi yapı Milli Görüş, yani siyasal İslam’ın Türkiye’deki temsilcisi kapatılan Refah Partisi’nin (RP) iktidar olduğunda en çok işbirliği anlaşmasını İsrail devleti ile yapmıştı. Şimdi bunu inanarak, isteyerek yaptığını söylemek mümkün mü?

Siyasetin böyle algıladığı iki devlet arasındaki ilişkiyi toplumun normal ya da iyi algılaması da mümkün değil. Kaldı ki din üzerinden mensubiyet bağı kurduğu insanların her gün kıyıma uğradığının görüntülerini izleyen, haberlerini okuyan bu coğrafya toplumunun İsrail’i sevmesi mümkün mü? Din üzerinden kurulan bağla aslında ciddi bir ideolojik bağ da eklemek lazım. Türk solunun en militan kadrolarının zamanında Filistin’de, Lübnan’daki iç savaşta solcu Müslümanlarla, sağcı Hıristiyanlara ve İsrail’e karşı cephede mücadele ettiklerini de unutmamak gerekir. Türk solunun bu duyarlılığının bugün de devam ettiği ortadadır. Buna Türk Milliyetçileri ile İslamcılarını da eklemek lazım. Dini kimlik nedeniyle, İsrail’e ve Kuzey Irak’taki Kürtlerle kurduğu iyi ilişkilere karşın ABD’ye de Türkiye’deki Kürtlerin ve onların örgütlerinin de tepki duyduklarını, bu tepkilerini ortaya sert bir biçimde koyduklarını biliyoruz. PKK’nın da DTP’nin de bu grupta yer aldığı bir gerçek.

Tablo net; İsrail Türkiye’deki siyaset için iyi bir malzeme. Bu malzemeyi en iyi kullanacak olan siyasi yapı da SP. Çünkü, Türkiye’deki siyasete İslam’ı bulaştıran yapı burası. Ve bu yapıdan çıkan bir iktidar var Türkiye’de. İktidarların İsrail karşısındaki çaresizliği bir Türkiye gerçeği. Bomba ile silah ile kuramadığı etkinliği İsrail Türkiye’de devletlerarası ilişkiler ile kurmuş vaziyette. AK Parti, İsrail’e tepkisini AB’nin ya da Birleşmiş Milletlerin (BM) cümleleriyle gösterebiliyor. Ama her gün yayınlanan çocuk cesetleriyle süslü gazeteleri okuyan ve Müslüman kimliğini önemseyen, büyük kısmının da AK Parti seçmeni olduğu insanları bu cümleler kesmiyor. Ve bu aşamada, son bir yıldır doğal liderleri Necmettin Erbakan’ın hapis cezası nedeniyle iktidara muhalefet etmeme kararı alan SP giriyor. İstanbul Çağlayan’da bir yıl aradan sonra yüz binlerce insan topluyor. İsrail’i ABD’yi eleştiriyor ama eleştiriler hep AK Parti iktidarına yöneliyor. Uzun bir aradan sonra AK Parti’ye en yakın yayın organında bu miting birinci sayfadan haber oluyor, tam sayfa yayınlanıyor. Başbakan Recep Tayip Erdoğan, mitingi küçümsüyor, “Bu işler meydanlarda konuşarak olmaz” diyor. Ama partisinin tabanı onun gibi düşünmüyor. Bundan sonra bu tür mitinglerin en çok katılımcısı AK Parti tabanından olacaktır. İşte Diyarbakır mitingi. Kendilerini ifade edecekleri zemin bulmakta zorlanan bütün Kürtler, siyasi tercihlerine bakmaksızın bu mitinge geldiler. SP de bu miting aracılığıyla sadece dini kimlik üzerinden değil, bu kimliği biri üst kimlik haline getirerek Kürtler arasında da PKK’dan DTP’den sonra en büyük siyasi yapının kendisinin olduğunu gösterdi. Bu burada bitmeyecek. İsrail saldırdıkça, batı ve AB buna göz yumdukça, AK Parti iktidarı AB ve BM ile aynı cümleleri kurdukça SP’nin mitingleri artacak, bu mitinglere katılanları artık meydanlar almayacak. Tabanda yaratılan bu hareketlilik, AK Parti yönetimine kadar sıçrayacak. Önce milletvekilleri rahatsız olacak ardından parti yönetimi.