Türk askerini karalama çabası... 

Neymiş efendim “daha 69 gün geçmiş baskının” üzerinden, oradakiler nasıl eğlenirmiş! Komutan nasıl davul çalarmış! Nasıl içki içerlermiş!
Bu haberleri bu şekilde yazanların, “eminim” yüzde 51’den fazlası o yayından sonra “içmeye” gittiler. Ayıp mı? Değil! Ama “orada görev yapan” insanlar hakkında, ölüm pahasına “orayı” tutanlarla ilgili haberleri verirken, biraz dikkatli olmakta yarar var! Ne yapacaklardı yani “yılbaşı akşamı” ailelerinden ayrı, dağın başında, ölüm dışarıda “nöbet tutuyor”, birbirlerine sarılıp ağlamaları mı gerekiyordu!
Bir ulusal kanalda da haberi verirken, tabur komutanı “okla gösterilip” işte “bu” deniyor! Suçu da “davul çalıp, personelini neşelendirmeye, dertlerini unutturmaya çalışmak”. Bu haberi yapan bütün vicdansızlara sesleniyorum; sizler, İstanbul’da “boğaza karşı” içkinizi yudumlarken, o adamları orada “ölüm” bekliyor! Şakası yok! Çoluk, çocuk bir yerde, onlar bir yerde, Azrail kapıda!
Ne utanmaz adamlarsınız be! yaptığınızın, “Türk Silahlı Kuvvetleri’ni” karalamak isteyen güçlerin kampanyasına “alet” olmaktan başka bir boka yaramadığının farkında değil misiniz! O görüntüleri çekip, televizyonlara “servis” eden asteğmene gelince. Asteğmen olması “bizden” olması anlamına gelmiyor. Görüşü ve amacı belli ki; orada “bütün içtenliği ile eğlenmeye”, dertlerini hatta kendilerini unutmaya çalışan arkadaşlarının bu halinden yararlanarak, kaseti çekip, dağıtıyor. Bana göre büyük bir suç ve olayın aldığı hale bakınca “halkı, Türk ordusuna karşı soğutmak” amacı ile çoktan askeri-sivil yargının yolunu tutmalı...
Uzun lafın kısası; 1997 yılından beri “bölgede Türk ordusunu etkisiz kılmalıyız” diyen “emperyal güçler” ile yerli işbirlikçilerin TSK aleyhine yürüttüğü kampanyayı ibretle izliyoruz. Birçok kesimin TSK ile “büyük dertleri” var. Burada bize düşen “bu oyuna” alet olmamak ve özellikle haberci koltuğunda otururken, yaptıklarımızın “nerelere” gidebileceğini görebilmek. Tekrar ediyorum; o insanların “kendi aralarındaki” eğlencelerini “vay” diye haber yapan herkese “yazıklar olsun”!

*****

Cumhurbaşkanı “aracı” olursa...

Daha önceki yazılarımda “piyasa devleti” kavramını ele almış ve Jacques Attali’nin “Geleceğin Kısa Tarihi” isimli kitabından yola çıkarak kavramı tartışmaya açmıştım. Geldiğimiz “noktada” hatırlatmak istedim. Bir ülkede Cumhurbaşkanı, kamu bankalarının zorla işin içine itildiği bir medya satışı için; “Katarlılarla iş yapmalarına ben aracı oldum” diyorsa, Hükümet çevrelerinin aileleri hatta maalesef Cumhurbaşkanı’nın 15 yaşındaki oğlu “ ticaret erbabı” olmuşsa, ben gelin bu kavramı bir daha tartışalım derim...
İşte o yazımdam küçük bir bölüm; “...Attali aynen şöyle diyor; para kendisine zarar verecek her şeyin sonunu getirecektir, buna yavaş yavaş yok edeceği devletler hatta Amerika Birleşik Devletleri de dahildir... Dünyanın biricik yasası haline gelen piyasa; ‘hiper-imparatorluk’ diye adlandıracağım yeni bir döneme girmektedir”...
Bu kavram aslında “özü itibarıyla” çok yeni de değil; ilk versiyonlarını bütün dünya 1980 ve 1989 sonrası tanıdı. Türkiye’ye “benim memurum işini” bilir sloganıyla yansıyan “yeni imparator” piyasa, Amerika’da daha da açık ifadeler buldu... Güzel bir örnek mi istiyorsunuz; Enron skandalı... Bush Ailesi’nin, Enron’un kurucuları ile ilgili söyledikleri cümleleri hatırlayın; “enerji piyasasının serbestleşmesine yaptıkları katkılardan dolayı onlara teşekkür borçluyuz”... İşte büyük “devlet” Amerika, işte “serbestleşme-piyasa” algılaması altında olanlar... Bizle alakası ne? Geldiğimiz noktada “benim memurum işini bilir” kavramından daha mı ilerideyiz? Türkiye’de de süreç bütün dünya ile aynı anda başladı ve ivmelendi; 1980 askeri darbesi ile “ulusal devletin” piyasa devlerine dönüştürülme “süreci”, toplum yeterince “depolitize” edildikten sonra başladı...Kavramlar hızla yıpranırken, “para en yüce değerdir” anlayışı toplumun ana algılama damarı içine yerleşti. 1980-2001 arasında “kendi çapımızda” piyasa devleti ile mücadele ettik. 11 Eylül saldırısı sonrası ortaya çıkan “tez-antitez” ve özellikle 2003-2007 arasında dünya piyasalarında yaşananlar, mücadele etme şansımıza ve kapasitemizi neredeyse yok etti; ulus devletin “bileşenleri” süratle “el değiştirdi, yok edildi” ve Türkiye “laik, üniter” bir devletten tam bir “piyasa devleti” haline getirildi...
Sevgili dostlar, evet, piyasa devleti “böyle”. Türkiye’ye gelince. Ne dersiniz; biz “ne devleti” olma yolundayız!
 YİĞİT BULUT/VATAN