Resital... Ağustos ayının 5'i ve belki de İstanbul en sıcak günlerinden birini yaşıyor. Rakip Erciyesspor geçen yılki kadrosunu bozmamış hatta üstüne takviyeler yapmış. Fenerbahçe'nin de aksine ideal on birinde eksikler var. Maç içerisinde bu sıcakta 10 kişi kalıyorsun ve uzun yıllardır göstermediğin üst düzeyde bir performansa ulaşıyorsun. Savunmanın arkasına Alex'in attığı toplar, Tuncay ve Semih'in vuruşları, yine Alex'in önünde iki forvet oynayınca şahlanışı, atılan birbirinden güzel goller. Hepsi futbol için güzel ve önemli unsurlar. Ama beni en çok ilgilendiren, en çok hoşuma giden Fenerbahçe'nin top rakipteykenki konumu. Müthiş presi, maça başlayan onbir ile sonradan oyuna giren oyuncuların müthiş motivasyonu ve arzusu. Bunlar çok daha önemliydi. Çünkü Fenerbahçe'ye geçen yıl şampiyonluğu kaybettiren birinci sebep motivasyon problemiydi.

Müthiş savaştılar
Tüm olumsuzluklara rağmen oyuncuların anormal arzusu, atılan tüm güzel gollerin önüne geçti bence. Riskli oyun sistemine rağmen adeta oyuncuların top rakipteyken ortaya koyduğu savaş kusursuzdu. Hele skoru yakaladığınız zaman topu rakip yarı alana çabuk geçirdiğinizde Alex, Tümer ve Tuncay üçlüsünün varyasyonları rakibin önlem almasını mümkün kılmıyor.
Atılan gollerde egoizm yok, hatta Alex'in golleri adeta penaltı vuruşu gibi. Alex, "Allahım çok şükür ki, önümde iki forvet var" diyordur. Hem daha az markaja maruz kalıyor, hem de topu daha iyi oynama şansına sahip oluyor. Buna bir de Tümer gibi çok yenetekli bir oyuncunun eklenmesi seyir zevkini üst seviyeye çıkarıyor, seyirciyi ayağa kaldırıyor. Ben sadece maça başlayanları değil belki bu takımdan gideceğim diye düşünen ancak büyük bir arzuyla oynayan Murat Hacıoğlu'na da tebrik ediyorum. Hakeme çok tepki gösterildi. Tam göremesem de kırmızı kartta haklıydı. Oyunun genelinde adaletli maç yönetti.