YİĞİT BULUT

Bu yazıyı “Türkiye’nin değerleri satılırken” zil takıp oynayanlara adıyorum!

Zil takıp oynayanlara.

Özelleştirmenin “başarı simgesi” bürokrat Metin Kilci konuşmuş ve şöyle buyurmuş; “Önümüzdeki dönemde BOTAŞ, Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu (MKEK), Türkiye Kömür İşletmeleri (TKİ) gibi kamu varlıkları da özelleştirilecek.”

Ne desem! Terbiye sınırları içinde bir tepki çok zor! Türkiye’nin dört bir yanından “gaz-petrol” boruları geçecek, BOTAŞ Türkiye için en önemli değer haline gelecek ve satılacak! O da yetmedi, askerimize “cephane yapan tek milli kuruluşumuz da satılacak”!

Sevgili dostlar, şaka olduğunu düşünmek istiyorum. Günlerce Nabucco projesinde Türkiye’nin “yediği kazığı” yazdım! BOTAŞ yatırımı yapıyor, kredi borcu altına giriyor sonra haklarını Avusturyalı bir şirkete devrediyor! Şimdi son hamle de geldi.

BOTAŞ her şeyi yapacak, borçlar Türk Hazinesi’ne kalacak sonra BOTAŞ “tertemiz” bir şekilde yabancılara satılacak! Ne diyeyim!

Bu noktada, Türkiye’de “her alanda” özellikle “stratejik her noktamızda” gerçekleşen yabancı alımları ile zil takıp oynayanlara şu soruyu sormak istiyorum; hazır değerlerin satılması ile ortaya çıkacak sistemde daha doğrusu ekonomik çarkın tamamen yabancı kontrolüne geçtiği bir yapıda, Türk vatandaşlarını nereye koyuyorsunuz?

Acaba her yerde böyle mi? Herkes “bizim gibi” her şeyini satıyor mu!

Bu örnek size fazla anlamlı gelmediyse, küreselleşen, sahipliği yabancılaşan bir ekonomik yapıyı birlikte hayal edelim. Ülkedeki bankalar yabancı sermayeli. Üretim yapan şirketler yabancılara geçmiş.

Muhteşem binalar, geniş yollar, her koyda doğa katledilerek yapılan dev tesisler var. Kısacası ülke yeniden inşa edilmiş ama yerli halk sahipliği tamamen kaptırmış, sadece hizmet sektöründe çalışıyor...

Bu noktada soralım; her yerin yeniden inşa edildiği, dünyanın bütün markalarının olduğu, her koyda ayrı bir tesis olan, şehirlerin otel markalarına boğulduğu bir ülkede yerli halk yılda 3-5 bin dolar gelir ile hangisinden yararlanabilecek?...Hiçbirinden... Hizmet sektöründe yani inşa edilen otellerde, marketlerde çalışıp, aldığı üç kuruş para için, kendi koylarını işgal edenlere teşekkür edecek...

Sonuç: Sadece BOTAŞ veya MKE de sorunumuz değil. Finans sektörümüzü kaybettik! AB merkezli bankaların ülkeye gelmesi; ‘KOBİ’ dediğimiz yapılara, kendi ülkelerindeki şirketler ile Gümrük Birliği içinde rekabet ederken, ne kadar kredi üretecekleri noktasından ayrıca bir kez daha sorgulanmalı...

Şöyle düşünün; Bursa’da yerleşik bir firma AB’de yerleşik bir firma ile gümrük birliği içinde rekabet ediyor. Düşük kur ve gümrük birliğinin haksız rekabet şartları belini bükerken, kredi kullandığı Türk Bankası, AB’de yerleşik ve rekabet ettiği firma ile büyük iş yapan bir bankaya satılıyor.

Avrupalı rakip bankayı arayıp, kendine göre “iş hacmi çok düşük” olan Türk firmasının kredi hattını kestiriyor. Bir süre sonra ne oluyor?

Şartlar daha fazla izin vermediği için Bursa’daki firma kapanıyor ve Avrupalı markanın ithalatçısı oluyor. Yani üretim çöküyor! Hoşgeldin Osmanlı gibi bir imparatorluğun ekonomik sonunu hazırlayan “Baltalimanı anlaşması”!

Son söz: MKE özelleştirmesine belki PKK’nın Avrupa’daki “eroin” paralarının toplandığı bir “şirket de” girer!

Biz daha önce mayın üretip PKK’ya satanlara “şirketler” satmadık mı! Ne olacak canım! İçim yanıyor, atılan adımlara “bir vatandaş” olarak kahroluyorum!!