Ayşe'nin artık gözleri gülüyor. Çünkü Ayşe artık iki çocuğuyla birlikte baba evinde. Oysa, yıllarca eşinden dayak yiyen Ayşe bir buçuk yıl önce bunu yapmak istediğinde annesi-babası "hayır" demişti. Önce "yerin kocanın yanıdır" diye karşı çıkmışlardı. Sonra da "sen gel ama çocuklarını getirme" demişlerdi. Ama Ayşe, ilkini daha 13 yaşındayken kucağına aldığı çocuklarından ayrılmak istemiyordu. Bu yüzden onları da alıp evini terketmiş, "töre gereği" öldürülmekten korktuğu için de şehir şehir kaçmıştı. Ayşe'nin hayatı, medyada yer alınca değişti. Annesi-babası Ayşe'ye, üstelik çocuklarıyla birlikte kucak açtı.

"Biz de suçluyuz"
44 yaşındaki Sinan Altundal, kızına hatalı davrandığım itiraf ediyor ve şöyle diyor: "Kızım çocuklarına bakmak için evlere gidip temizlik yapmış. Kötü yola düşmesinden, birilerinin onu kandırmasından korkmuştum. Kızımın evden kaçmasında biz de çok suçluyuz. Bizler büyüklerimizden gördüğümüz gibi davranmak istedik. Derdin nedir diye oturup konuşmak yerine, senin yerin kocanın yanı diyerek hep geri gönderdik. Kocasından boşanırsa başımız yere eğilir diye düşündük." Altundal ailesi, artık geçmişi unutmak istiyor. 9 yaşındaki Sercan okula devam edebileceği için mutlu. 4 yaşındaki Berkacan bundan sonra kaçmak zorunda kalmayacakları için mutlu. Ayşe ise hem onlar adına, hem de yaşadığı kabus sona erdiği için mutlu.

Yeni yaşamında iki isteği var Ayşe'nin. Biri için adımını attı. Eşi Abdullah Gökalp'i ikna ederek boşanma dilekçesini verdi. İkinci isteği ise bir iş bulabilmek. Çünkü fırıncı babası da işsiz. Ve ikisinden biri bir an önce iş bulamazsa mutluluğun kısa sürede yeniden kabusa dönüşebileceğini biliyorlar. Ayşe ve ailesi Türkiye'ye örnek olacak bir adımla başladıkları bu yeni hayatta, iş feryadının da duyulacağını umuyorlar.