Türkiye’de delikanlı diye tanımlayacağımız, yaşları 18-26 arasındaki gençlerin ölüm/öldürülme olaylarını artık çok sık yaşamaya başladık.
 
Kimi, başına aldığı dert darbeler, kimi polisin silahından çıkan kurşun, kimi ise nasıl olduğu netlik kazanmayan yüksekten düşme sonucu yaşamını yitiriyor.
 
Ateş düştüğü yeri yakıyor ve yaşamlarını yitiren bu gençlere analar, babalar ağıt yakıyor. Yürekler kan ağlıyor.
 
Gezi parkı ile başlayan protesto ve eylemlerin duracağı tahmin ediliyordu. Aslında siyasi iktidarın beklentileri bu yöndeydi. Ama, ülkede yaşanan farklı olumsuzlar her geçen gün yeni eylemlerin fitilini ateşliyor. Eylemler büyük şehirlere yayılırken, polisin ve emniyet güçlerinin orantısız güç kullanma alışkanlığı da tırmanıyor.
 
Siyasi iktidar ise yaşananları sıradan olaylar gibi görüyor ya da öyle görme eğilimi sergiliyor.
 
Gezi parkı eylemlerinin başladığı süreçte bu önemli gelişmeyi görmeyen, bununla ilgili gelişmeleri ekranlarına getirmeyen televizyonlar, artık gerçekleri saklamaktan vazgeçmeye başladılar. Sınırlı biçimde ve yanlı da olsa, televizyonlar yaşanan gerilimi artık ekranlarına getiriyorlar.
 
12 Eylül askeri rejimindeki sıkıntıları ve baskıları yaşayarak görmüş bir gazeteci olarak, bugün ülkede yaşananlar arasındaki benzerliklerden ciddi biçimde ürküyorum. O dönemde, farklı görüşlerdeki gruplar arasında karşılıklı silahlı eylemler vardı. Öldürme ve yaralama olayları sanki olağan gibiydi. Bugün ise siyasi iktidarın insanların özel yaşamlarına sınırsız müdahalesine tepkiyle başlayan eylemler Türkiye’de kaos ortamı yaratmak isteyen örgütler için uygun bir zemin oluşturmaya başladı. Saf, iyi niyetli, siyaset dışı başlayan protestoların geldiği boyut da endişe ve kuşkulara neden oluyor. Polisin eylemcilere yönelik orantısız güç kullanması, polise yönelik taşlı, molotoflu ve sapanlı karşılıklara yol açıyor. Gerilim her geçen gün tırmanıyor.
 
Lafı uzatmanın anlamı yok. Ankara, İstanbul ve İzmir gibi büyük şehirler başta olmak üzere geceleri yürüyüşe çıkmak giderek tehlikeli bir hal aldı. “Artık, 1980’lerde olduğu gibi, vatandaşların can güvenliği kalmadı” desek abartmış olmayız.
…
 
Başka neler oluyor? Mısır’da yaşananlar şimdilik kenarda duruyor. Gündemde Suriye var. Ancak, BM kararına, ABD’de yaşanan gelişmelere rağmen, hala savaş tamtamları çalmak ülkeye ne kazandıracak? Savaş, kandır, acıdır, gözyaşıdır. Ötesi yok ki bunun…
…
  
Peki, ülkede bu kadar olay yaşanırken, siyasi iktidar aklına estiği gibi esip savururken, muhalefet ve özellikle ana muhalefet partisi nerede diye düşünüyorum.
 
Ne yapsak acaba? Oturup muhalefetin ruhu için ruh çağırma seansı mı yapsak? Ey muhalefet ruhu duyduysan masaya üç kez vur!
 
TBMM’yi olağanüstü toplantıya çağırmanız, siyasi iktidarı sıkıştırmanız için daha kaç gencin yaşamını yitirmesi, daha kaç insanın gözünü kaybetmesi ya da sakat kalması gerekecek?
 
Sayın Kılıçdaroğlu, Sayın Bahçeli, gerçekten TBMM’nin toplanması için daha ne olmasını bekliyorsunuz?