Evet, aynı terör örgütü PKK ile  olduğu gibi.
Yunanistan’la 2004 yılında başlayan “Barış Süreci’nin” de sonuna geldik. Sonu, PKK ile olduğu gibi gibi mi olur ? Bilemem…
Ancak, bildiğim bir şey var. Başkanlık Referandumu öncesinde Yunanistan’la da yeni ve gergin bir döneme giriyoruz.
Türkiye, ilk “Barış Süreci” denemesini terör örgütü PKK ile yaşadı. 2013 yılının Nevruz Bayramı ile başlayan bu süre, Suruç katliamı ile 21 temmuz 2015’de sona erdi.
Bu süreç içinde neler yaşandığı herkesin gözleri önünde gerçekleşti. O nedenle tek tek yazmaya gerek yok.
Sonuç; Şehit-kan-gözyaşı ve hüsran..
 
“Barış Süreci-2”
 
Kimse farkında değil, Türkiye, ikinci bir “ Barış Sürecini” 13 yıldan bu yana komşumuz Yunanistan ile yaşıyor.
Yunanistan’la “Barış süreci” 17 Aralık 2004 yılında Brüksel’de başladı.
Bu tarihe kadar, Almanya ve Fransa’yı da arkasına alan komşumuz Yunanistan ve Kıbrıslı Rumlar, Türkiye ile müzakerelere karşı çıkıyordu.
Ancak, 17 Aralık 2004’te Brüksel’de yapılan Avrupa Birliği zirvesinde “sürpriz” bir şekilde Türkiye’ye müzakere tarihi verilmesine bu iki ülke ses çıkarmadı.
Avrupa Birliği de Yunanistan itiraz etmeyince Türkiye’ye “3 Ekim 2005 tarihinde müzakerelere başlayabiliriz” dedi. Ve tarihi bir karar aldı..
 
Yunanistan, adaları işgal etti.
 
Peki ama Yunanistan ve Kıbrıslı Rumlar ne olmuştu da susmuşlardı? Türkiye’nin müzakerelere başlamasına neden itiraz etmemişlerdi? O gece zirvede neler yaşanmış ve ne gibi taahhütler verilmişti?
 
Gelinen noktada o zirveden Yunanistan karlı çıktı. Çünkü, Türkiye ile AB arasında buzlar çözülmedi müzakareler de rafa kalktı.
Yunanistan’la ise “Barış Süreci” başladı. Yunanistan Ege Denizi’ni ve bu denizdeki tüm adaları istedikleri gibi kullanmaya başladı.
 
Ne olduğu anlaşılamayan “İstikşafi görüşmelerle” iki ülke arasında 13 yıldan bu yana bahar havası yaşandı. Ege’de çıkan olaylar büyütülmedi, Tansu Çiller’in Başbakanlığı döneminde olduğu gibi Kardak Krizi gibi gerilimler büyütülmedi.
Yunanistan, Türk hava sahasını ve karasularımızı kevgire döndürdü. Yunan savaş gemileri Didim’e kadar geldi. Türk sahil güvenlik komutanlığı, sivil ve siyasi iradenin isteği ile görmemezlikten geldi. Havada ve karada yaşanan it dalaşları büyütülmedi.
Yunanistan 18 Türk Adasını ve 1 Türk Kayalığını işgal etti. Asker çıkardı. Kilise yaptı. Kiliselerin idaresini de İstanbul’daki Kiliseye Bartholomeo’ya verdi.
Yunanistan, Lozan’a göre askerden arındırması gereken adalara askeri havaalanları yaptı, silahlar yerleştirdi.
Türk siyasetçiler ve devlet adamları ise bu olan bitenlere hep seyirci kaldı.
Yunanistan, terör örgütü PKK’nın Doğu ve Güneydoğu’da yaptığı gibi “Barış Süreci”nden istifade ederek Ege’deki Türk adalarını işgal etti, hendekler kazdı silahlandırdı..
 
Ne zamana kadar?
 
Kardak Krizi’nin yıldönümü nedeniyle Genelkurmay Başkanı ve Kuvvet Komutanlarının ilk defa ada yakınlarına gitmesine kadar.
Kıyamet koptu. Yunan Cumhurbaşkanı dahil herkes Türkiye’yi “tahrik etmekle” suçladı. AB sözcüleri arka arkaya açıklamalar yaptı.
Oysa, 13 yıldan bu yana Yunanistan’la yaşanan “Barış Süreci’”nde, Ege Denizi’ni Yunan Gölü gibi kullanmasına, kazanımlar elde etmesine kimse itiraz etmedi. Yunan askerleri, her yıl Türk hava sahasını 4,5 mil ihlal ederek Kardak’a gelip çelenk bırakırken sesimiz çıkmadı.
Referanduma süreci öncesinde; “eniştem beni niye öptü” dercesine 29 Ocak’ta Komutanların Kardak’a gitmesi, ardından 13 yıldan bu yana ilk defa Dışişleri’nin yaptığı sert açıklama, Yunanistan’la yaşanan 13 yıllık barış sürecinin bittiğinin birer işareti..
 
Evet, bir “Barış Süreci” daha sona erdi.
Peki şimdi ne olacak?
PKK ile yaşadığımız “Barış Süreci”nin sonu gibi olsun istemiyoruz..
Çünkü, bu bir çılgınlık olur..