Deniz güçer/vatan

Bir süre önce Meclis’te misafirlerin oturduğu loca bölümünde olay çıktı hatırlarsınız. O sırada bir perde açıldı ve localardaki eylemcilerle Genel Kurul Salonu’nu tamamen birbirinden ayırdı. Yıllardır Meclis’te çalışan -bizler de dahil- milletvekilleri ve birçok personel o perdeyi ilk defa böylece gördük. Herkes gördü ama sevgili Güney (Yazı İşleri Müdürümüz) öyle merak etti ve başımızın etini yedi ki, “O perdenin sırrı”nı sürekli sorarak sonunda çözdürmeyi başardı. İyi de yaptı. Çünkü perdeyi kaldırınca altından ilginç bir hikâye çıktı...

Türkiye’de TBMM Genel Kurul salonu yenilenir de tartışma çıkmaz mı? Tabii ki çıkar ve çıktı da. Üstelik sadece yeni yapı eleştiri almadı, kullanılan renkten tüm malzemelere kadar her küçük detayında kavgalar yaşandı. Bazı milletvekilleri yeni salondan, “Belimiz ağrıyor”, “Gözlerimiz yoruluyor” , “Üşüdük” diye şikayetçi oldu. Yıllar geçti ama bu salonla ilgili efsaneler bitmek bilmedi. Projenin mimarlarının bunca yıl sonra bile “Ceylan derisi” denilen koltukların aslında dana derisi olduğunu anlatmaya çalıştığını, ancak başarılı olamadığını da ekleyip “o perde”nin hikâyesine geçelim:

Akustik sorun çıkınca

Tartışmalı tadilat döneminde Genel Kurul’a kurulan akustikte bazı sorunlar yaşanır. Bunun üzerine proje mühendisi Mimar Adnan Ural problemi, hem akustiği kurtaracak hem de şık duracak bir “perde” ile çözmeye karar verir. Perde istendiğinde açılacak ve böylece misafir locaları boş olduğunda ses sistemi çok daha verimli hâle gelecektir. Ural kolları sıvayıp bir proje çizer.

Olgunlaşma devreye girer

Ama malumunuz Ankara’da her şey öyle kolay gerçekleşmez. Üstelik o yıllarda mimarların işi daha da zordur. Meclis tadilatı basın tarafından topa tutulurken bu atış altında çalışmak herkesi yorar. Ural yine de müjdeli haberi TBMM yönetimine verir. Ancak beklediği gibi bir karşılık alamaz. Yönetim Vakko yerine “Bir de Olgunlaşma Enstitüsü’ne sormaya” ve proje istemeye karar verir. Bu arada zaman hızla geçerken Genel Kurul’un yapımcı firmadan teslim alınmasında da sorunlar çıkmaya başlar. Vitali Hakko’nun teklifini görmezden gelen yönetim Olgunlaşma’nın ilettiği maliyeti “Çok fazla” diyerek geri çevirir. Perde böylece kapanır.

Vitali Hakko çok beğendi

Localara konulan bir perdeyle ses sistemi kurtulacaktır. Ancak Ural, perdenin daha şık olmasını ister ve kapandığında dalgalanan Türk Bayrağı şeklinde bir tasarım hazırlar. Minik yıldızlarla süslenecek kırmızı perdenin çizimleri biter ve iş bunu kimin yapacağını bulmaya kalır. Ural’ın aklına Vakko gelir. Çizimlerini alıp bir süre önce kaybettiğimiz Vitali Hakko’yu görmeye gider. Vitali Bey perdeye tam anlamıyla bayılır. İşin içine TBMM girince Hakko bir jest yapmaya karar verir ve Meclis için bunu dokuyabileceklerini ve ücret istenmeyeceğini söyler. Ural da büyük bir sevinçle Vitali Hakko’nun yanından ayrılır.

Geçici perde kalıcı oldu

Ancak perdenin yeri ayrıldığı için açılıştan hemen önce TBMM’deki atölyeler devreye girer. Ellerindeki malzemelerle “geçici” bir perde hazırlayıp Genel Kurul’daki yerine takarlar. Ve aradan yıllar geçer... Bizim geçici perde, kalıcı olur ve tamamen unutulur. Ta ki misafirler bölümünde oturan biri olay çıkarıncaya kadar.

Polisler ve yönetim butona basabiliyor

İşte o gün, bu pratik çözümden haberdar olan bir polis memuru düğmeye bastı ve perdeyle Türkiye’yi tanıştırdı.

Hemen ileteyim; “o perde”nin düğmesi sanıldığı gibi TBMM Başkanı’nın önünde durmuyor. Localara girişteki polis memurlarının bulunduğu bölümdeki bir mekanizmada bulunuyor. Butona da sadece polisler basabiliyor.

Bir de Genel Kurul Yönetim binasında aynı butonun ikizi var. Yani ya polisler ya da salonun güvenliğinden sorumlu birim bu perdeyi kapatabiliyor.