Özgür Özel'den Duygusal Şiir!

KENDİ YAZDIĞI ŞİİRİ OKUDU: "İÇİMDEKİ MEMLEKET"

"Şimdi müsaadenizle, sizlere kendi hatıralarımın gözünden, içimden bir memleket anlatmak istiyorum.

‘Bir milletin ömründen geçtim. Bir yanımda ölülerimin sessizliği, bir yanımda doğmamışların hakkı. İkisinin arasında, bir insanın taşıyabileceğinden ağır bir sabah vardı. Ben, o sabaha yürüdüm. Ne kadar gece varsa memleketin üstünde, hepsinden biraz biraz karanlık aldım. Bir annenin gözünden umudu, bir babanın terinden emeği, bir çocuğun dilinden yarını öğrendim.

Meğer memleket, milletin karanlığın içinden çekip aldığı, bir parça aydınlıkmış. O aydınlığı gördüm. Tuttum ellerinden. Kimi nasırlıydı, kimi titriyordu, kimi bir daha bırakmamak üzere sımsıkı sarılmıştı hayata. Beklemekten yorulmuş insanların gözlerinden tanıdım memleketimi. Derin bir yarası vardı. O yaraya dokundum. Ve kapanacağı günü, kendi kaderim bildim. Bir gün geldi, 50 yıllık hasretin bir gecede nasıl bahara döndüğünü gördüm. O gece kendi ömrümden büyük bir sevincin içinde durdum. Her bahara can veren bir toprak vardı. Dostlarımı o toprağa gömdüm. Hatıralarını, yüreğime asarak yürüdüm. İnsanın sevdiklerini elinden almakla, milletin iradesini elinden almak aynı yaranın iki yüzüymüş. Yüzleştim. Ben yalnız kendi hürriyetimle hür olmamaya ant içtim. Sokaklarda, meydanlarda yürüdüm. Bir gün geldi, kapılar kapandı. Bir ömrün emeğine bir mâzinin hükmü biçildi. Yola düştüm, yürüdüm. Yeniden yürüdüm. Yolun, yolcudan ulu olduğunu yolda öğrenerek yürüdüm.

Sonra, binalara sığmayacak kadar büyüdü yürüdüğümüz yol. Ardımda kalanlara, öfkeden bir anıt dikmedim. Çünkü geçmişin hesabında kaybolacak kadar küçük bir gelecek de düşlemedim. Ben bu milletin yarınına kendimden bir ömür bırakmaya ant içtim. Hangi ağaç bilir, gölgesinde uyuyacak çocuğun adını? Hangi nehir sorar, suyunu içecek insanın adını? Hangi nehir merak eder, suyundan içecek olanın kim olduğunu? En ücra köşeni hep düşledim. Benim güzel memleketim! Ben senden, geçmişin ihtişamını istemedim. Geleceğinden de kendime bir pay ayırmadım. Vakti gelip de bu yolun sonuna vardığımda, birileri çıksın, bıraktığım yerden yürüsün istedim. Bazı yollar varılacak yere değil; uğrunda yürüyenlerin vicdanına çıkar.

Ve ben, kendi vicdanımın önünde başım dik durabilmek için yürüdüm. Şimdi ömrümün hangi mevsimindeyim, hiç bilmiyorum. Bildiğim, memleketin benden alacaklı olduğudur. Bir ömrün hesabını, bir milletin yarınına vermeye geldim. Doğmamışların henüz duyulmamış sesini, aynı yürekte taşımaya geldim. Bana ayrılan ömürden, bana ait olmayan bir gelecek çıkarmaya geldim. En son insan hakkını alıncaya dek, bu yolda kalmaya geldim. Kader diye önümüze koydukları ne varsa, milletin eliyle yeniden yazmaya geldim. Buyursun bakalım, gelsin gelecek. Ey gelecek, gel bakalım. Gözün aydın! Gözün aydın! Hoş geldin!’ Gelecek milletin elleriyle yeniden yazılıyor. Anadolu’dan ve Trakya’dan bir çığlık yükseliyor. Batıda da doğuda da yankılanıyor. Milletin gücüyle, milletin sözüyle; Türkiye yenileniyor, Türkiyem yenileniyor.”