RUHAT MENGİ

Burnumuzun dibindeki Yunanistan’da da yönetim Türkiye’yi andırıyor aslında. İktidar “hanedan” gibi yıllardır Karamanlis ve Papandreu aileleri tarafından yönetiliyor.

Gücü eline geçiren “son nefesine kadar vermemekte” direniyor. Biz de bu direnişleri çok gördük, halâ da görüyoruz.

“Seçmen kütükleriyle oynamak” tan, bir seçimde buharlaşıp diğerinde ortaya çıkıveren milyonlarca “şüpheli seçmen” e, bilgisayarla oy toplama hilelerinden “parmak boyası”nı kaldırıvermelere, oy almak için tüm kaynakları “kuzuyu kurda emanet etmek” gibi ele geçirip milleti “sadaka” yla susturmaya ve oyunu kapmaya kadar ne ararsanız var. Hiçbir ülkede eşi benzeri görülmemiş ne rezalet ararsanız var demek daha doğru...

Yunanistan’da da polis teşkilâtının yönetimi tamamen siyasi imiş ve iktidar güdümünde imiş bizde de öyle. Bizde üstelik eylem ve işlemleriyle bir iktidarın yerinde kalmasını veya gitmesini sağlayacak Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) bile iktidarın emrinde. Yüksek Seçim Kurulu (YSK) derseniz, onun ne yaptığı belli değil.

Ama bakın Yunanistan’da halk uyumadığını, sabrının bir sınırı olduğunu, haksızlığa susmayacağını gösteriyor. 15 yaşında bir gencin polis tarafından öldürülmesi üzerine başlayan olaylar günlerdir durmak bilmedi, halk sokaklara döküldü, 2,5 milyon kişi greve gitti.

Demek ki neymiş, millet iktidar-muhalefet demeden insani bir olayda ortak tepki gösterebilir, medya da halkın yanında yer alabilirmiş. İktidar partisi polisi, kurumları emrine alsa da milleti sonsuza kadar susturamazmış.

Türkiye’de ise bunun benzeri kaç olay yaşandı ama yine iktidara bağımlı hale getirilmiş, hatta bazı cemaatlerin emrinde olduğu söylenen polis kimseye hesap vermeye yanaşmıyor. “Uyarısına karşılık durmayan aracı ateş ederek durdurmaya” kalkıyor, direksiyondaki genci öldürüyor. Sonra “yere düşen silah ateş aldı, biz ateş etmedik” yalanı uyduruluyor, herkes susuyor.

ÖRTÜVER GİTSİN!

Parkta oturan genç tekme tokat öldürülüyor, işkenceler yapılıyor, bazı olayların fotoğrafları bile yayımlanmasına rağmen polis inkâr ediyor veya birbiri için yalancı tanıklık yapıyor ve cezasız kurtuluyor.

1 Mayıs’taki büyük olaylar bile “orantılı güç” yalanıyla örtülüyor. Sivil polisler korku saçıyor, önce kimlik gösterip sonra insanlara saldıranlar varken, halka “kimlik sorun” deniyor. Ve polis müdürlerinin her önemli olaydan sonra yaptığı anlamsız açıklamalar, bunca rezalet arasında topluma yeterli geliyor. En büyük suçlara “duruşmada iyi hali görüldü” veya “tahrik vardı” gibi abuk subuk nedenlerle kılıf uydurulup suçlular kurtarılıyor. Hakimlerin de ne yaptığı belli değil.

Bakın Meclis’e “4 bin imzalı Üzmez dilekçeleri” gelmesine, toplum tepkisini en ciddi şekilde ortaya koymasına rağmen Hüseyin Üzmez’in çocuk tecavüzü olayı bile örtülmedi mi?

Adam tehlikeli bir suçlu, kendisine özel af çıkarıldı ve serbest dolaşıyor. Adli Tıp’ın hatalı olduğu ortaya çıkan kararı ne oldu, dava ne oldu hâlâ bilmiyoruz.

Almanya’daki Deniz Feneri davasının Türkiye’deki bağlantıları ve asıl suçlular açıklandı ama iktidar himayesindeki suçlular zaman kazanmakla kalmadılar, hâlâ hepsi yerinde oturuyor.

Seçim hileleri, hatalı seçmen kütükleri, ölüler ve bebeklerin seçmen yazılması, 6 milyon “ışınlanmış” seçmen de iktidarı ilgilendirmiyor. Onlar yalnızca seçimde oyları kapmak için “sadaka” çareleri aramanın peşindeler.

Yunanistan’daki gibi sokağa dökülmek tabii ki doğru değil. Ama hiç değilse medyasıyla, sivil toplum kuruluşlarıyla haksızlıkların, yolsuzlukların cezasız kalmaması, suçluların korunmasına izin verilmemesi için sesimizi yükseltmek gerekmez mi?

Bütün bu olaylara film seyreder gibi bakıp geçmeyi kendinize yakıştırabiliyor musunuz?