Deniz Özdoğan, İtalya’nın prestijli tiyatrolarından Eliseo’da iki sezondur kapalı gişe oynayan “Romeo e Giulietta” (Romeo ve Juliet) oyununda Juliet’i canlandırıyor. Birbirine düşman iki İtalyanailenin çocukları arasındaki aşkın İtalyan sahnelerindeki temsilinde başkahramanlardan birinin Türk olması ilk başta yadırgansa da eleştirmenler ve İtalyan medyası hem oyundan hem de Deniz Özdoğan’dan övgüyle söz ediyor. Özdoğan, oyundaki performansıyla geçen yıl “Premio Fabulae Atellanae” (En İyi Tiyatro Oyuncusu) ödülüne layık görüldü.
Özdoğan, İstanbul Şehir Tiyatroları’nda çocuk yaşta başlayan tiyatro serüvenine 18 yaşından beri İtalya’da devam ediyor. İtalya’ya geldiği ilk yıllarda çalışma izni almanın güçlüğü nedeniyle büyük sıkıntılar yaşayan oyuncu, bu sorunu Çehov’un “Martı” oyununda oynarken tanıştığı İtalyan oyuncu Andrea Collavino’yla evlenerek çözmüş.

‘Türkiye’de karşılık buluyor’
Sıradışı bir Romeo ve Juliet yorumunda, kısa saçlı, seksi, enerjik bir Juliet olarak seyircinin karşısına çıkan Özdoğan’a popüler sinema oyuncusu Riccardo Scamarcio eşlik ediyor. Scamarcio, Türk sinema izleyicisine de yabancı değil. Son olarak Ferzan Özpetek’in “Serseri Mayınlar” filminde ve Monica Bellucci, Robert de Niro gibi yıldızlarla birlikte “Her Yerde Aşk”ta izlediğimiz Scamarcio, ünü İtalya sınırlarını çoktan aşan bir oyuncu. Scamarcio’nun popülerliği sinema izleyicisini de tiyatro salonuna çekmiş ancak Deniz Özdoğan, aynı popülerlik yüzünden özgürlüklerinin kısıtlandığını da itiraf ediyor.
Özdoğan, William Shakespeare’in yüzyıllar önce yazdığı eserin ana temalarının belki bugün İtalyanlara yabancı olduğunu ama “Yurttaş kanı yurttaş elini lekeler burada” gibi dizelerin Türkiye’de hâlâ karşılık bulduğunu da söylüyor...





Öncelikle tiyatroya nasıl başladığınızı ve İtalya’ya yerleşmeye nasıl karar verdiğinizi sorayım. İşin içinde bir de aşk hikâyesi varmış öğrendiğime göre...

Tiyatroya 1986 yılında İstanbul Şehir Tiyatrosu çocuk eğitim biriminde başladım. 2000 yılına kadar Şehir Tiyatroları bünyesinde büyüdüm, okudum, çalıştım. 2001 yılında Ayla Algan ve Tilbe Saran’ın cesaretlendirmesiyle Roma’ya geldim ve Silvio D’Amico Akademisi’ne kabul edildim, buradan mezun olan ilk Türk öğrenci oldum. 4 sene önce Çehov’un “Martı” oyununda Trigorin rolünde oynayan muhteşem oyuncu Andrea Collavino’ya vuruldum. Oyundan çıkıp dünya evine girdik.

İtalya’da ilk dönemde yaşadığınız zorluklar oldu mu? Örneğin, çalışma izniniz olmadığı için Ferzan Özpetek’in bir projesinde yer alamadığınızı söylemişsiniz bir mülakatınızda. Daha sonra bu zorlukları nasıl aştınız?

İlk yıllar bürokratik anlamda çok zor geçti. Oturma izni meselesi yıllar boyunca çok sancılı geçti. Bu sorun ancak evlenince ortadan kalktı.

 İzleyicilerin ve eleştirmenlerin değerlendirmeleri nasıl? Bir Türkün İtalyan sahnelerinde Gulietta’yı canlandırması izleyicileri şaşırtıyor mu?

Başta hayli zorlandılar, evet. Bu denli büyük bir projede, başrollerden birinin bir Türk oyuncuya “kaptırılmış” olması, İtalyan tiyatro dünyası için gayet alışılmadık bir durum. Ama yoğurdu dereye çaldık ve tuttu! İzleyicinin şaşkınlığının ve eleştirmenlerin tutuculuğunun, yavaş yavaş üstesinden geldik. 

Türk olmanızdan dolayı oyuna bir farklılık getirdiğinizi düşünüyor musunuz?

Soylulukta birbirine denk iki aile Eski bir düşmanlıktan gelen yeni bir kavgada; Yurttaş kanı yurttaş elini lekeler burada
İşte ölümcül döllerinden bu iki ailenin
Doğar yıldızları sönük iki talihsiz sevgili
Oyun bu cümlelerle başlıyor... Oğulların öldüğü bir oyun bu. Yaşlıların kimlik çatışmalarının içine doğup büyüyen ve bu çatışmanın uğrunda eriyen kızların, oğulların oyunu. Geleceğe, güzel bir geleceğe dair umudun birbirini vurduğu, nefretin aşkı yuttuğu bir oyun. Şimdi siz söyleyin, eğer güncel bir konu değilse bu, şayet boğazımıza kadar batmış değilsek milletçe bu hikâyeye... Oysa hiçbir İtalyana tanıdık gelmiyor bu hikâye... Tuhaf değil mi?

Oyununuz Romeo ve Juliet’in çok da geleneksel olmayan bir yorumu. Oyuna ne gibi tepkiler geliyor?

Oyun geçen sene en iyi yönetmen (Valerio Binasco), en iyi erkek oyuncu (Scamarcio), en iyi kadın oyuncu (Özdoğan), en iyi yardimci erkek (Filippo Dini) ve en iyi yardımcı kadın oyuncu (Milvia Marigliano) dallarında birçok ödül ve adaylığa layık görüldü. İki sezon boyunca gişe rekoru kırdı.

Romeo’yu canlandıran Riccardo Scamarcio’nun popüler bir sinema oyuncusu olmasının oyuna olumlu ya da olumsuz etkileri oluyor mu?

Riccardo’nun muazzam popülerligi, çok geniş bir seyirci kitlesini tiyatroya çekti. Normalde tiyatroda görmeye alışık olmadığınız, her yaştan, her sosyal sınıftan birçok kişiyi televizyonlarının karşısındaki nasır tutmuş koltuklarından kaldırıp tiyatro salonlarına getirdi. Milano’da 2000 kişilik Smeraldo Tiyatrosu’nda her gün kapalı gişe oynadık.
Tabii bütün bu patırtının oyunu ve diğer oyuncuları gölgede bırakması, kaliteden ödün vermek zorunda kalmak gibi riskleri göze alarak çıktık yola. Bazı seçimleri yaparken, bize gelecek seyirciyi de hesaba katarak hareket etmemiz gerekti ve bu da yaratım sürecinin özgürlüğüne biraz gem vurdu, itiraf ediyorum.

‘Vapuru, anılarımı özlüyorum’

 Türkiye’ye dönmeyi düşünüyor musunuz ya da Türkiye’de bir projede yer alma planlarınız var mı?

Sık sık gidip geliyorum. Güzel birkaç proje fikri hep var ama şu ana kadar buradaki işlerle denk getiremedik. Her şeye rağmen çok güzel işler yapılıyor Türkiye’de. Bir de “Canım Ailem” dizisini izlediğimden beri, ilk defa bir dizide oynayasım geldi.

En çok neleri özlüyorsunuz?

Vapuru özlüyorum, ailemi, dostlarımı, kendimi tanıtmak zorunda olmamayı, yemekleri, gözümü kapayınca şehri avcumun içi gibi tanıyor olma hissini, sokaklardaki anılarımı özlüyorum