Barbaros Bulvarına tırmanmaya başladım. Aşağıya iniş Yıldız Teknik Üniversitesi'ne varmadan kesilmişti zaten. İnsanlar aşağı doğru yürüyorlardı.
Darphane'nin oradan içeri girdim, arka yollardan Nişantaşı'na ulaştım, arabamı park ettim ve Taksim'e yürümeye başladım.

İntercontinental Otelinin önünde polis Mete caddesine girişi kesmişti. Tek başımaydım ve Taksim'e oradan girmeme izin verilmedi.
Talimhane'den dolaştım, Tarlabaşı Bulvarı'nın ucundan Taksim'e girmeyi denedim. Hayır, polis orayı da kapatmıştı.
Bulvardan aşağıya yürüdüm, Ağa Camii'nin sokağından şansımı tekrar denedim. Polise kendimi hiç gazeteci olarak tanıtmıyordum. Yollarda bavullarını taşıyan turistlerle birlikte, bir nevi kader birliği içinde Taksim'e yaya olarak ulaşmaya çalışıyorduk.

Ağa Camii'nin sokağındaki polisler beni İstiklal Caddesine bıraktı. Cadde bomboş. Sadece küme küme sivil ve resmi polisler var. Caddeden yürüdüm, Taksim'e polis kontrolundan geçip rahatça girdim.
Meydanda sadece polisler ve gazeteciler vardı. Tabii fırsat bu fırsat hatıra fotoğrafları çekildi polis barikatının önünde.
Aslında yaşanan tuhaf bir inatlaşma ve bunun sonucunda da bir trajedi.

Taksim'deki inşaat yalan değil gerçek. Çukur derin. Tamam ama barışçıl bir toplantıya engel değil bu. Polis ve devlet dün Taksim'e çıkılmasını engellemek için harcadığı paranın ve emeğin belki üçte birine Taksim'i 1 Mayıs'ı kutlanabilir ve güvenli bir yer haline getirebilirdi.
Şimdi olan, 1 Mayıs'ı yeniden yasal zeminlerden polise taş atan, çatışmak için fırsat kollayan illegal zeminlere teslim etmek. Bunda devletimizin katkısı hiç de azımsanmayacak miktarda.

İstanbul'da adı konmamış sıkıyönetim ilan ederek, sokağa çıkma yasakları koyarak, ulaşımı imkansızlaştırarak milyonlarca insanın hayatını kötü anlamda etkileyen bir devletimiz var.
Devlet bunca gazı neden sıktı, bunca insanı neden dmvdü, bunca halka bunca eziyeti neden yaptı? Vatandaş çukura düşmesin diye.
Komik diyeceğim ama maalesef değil; fazlasıyla üzücü, fazlasıyla akılsızca...