***

Demek ki neymiş?

Gazetelerimizde köşe tutanların bazıları “kontenjan gazetecisi” ymiş!

Kontenjan milletvekili gibi yani...

“İktidara yakın ol, koltuğu kap” anlayışının ürünü, paralı askerler!

Mesleğimizin olmazsa olmazlarından, “haber objektif, yorum hür olmalı” kuralı onları ilgilendirmez...

Tek kuralları vardır:

Temsil ettikleri partiyi, futbol takımını ya da toplumsal sınıfı kanlarının son damlasına kadar savunmak!

Kendi inançlarını, düşüncelerini bir kenara koyup; kendilerini oraya getirenlerin resmi ağzı olmak!

Kendilerine o nimeti (!) sunan, toplumda söz sahibi olmasını, davetten davete, geziden geziye koşmasını sağlayan kişilere ya da kurumlara asla ihanet etmemek...

***

Tamam; bu adamlara güvenilmez, saygı duyulmaz da...

Yıllarca onları kullananlara...

Sırf bir partiyle, kulüple ya da çıkar grubuyla “iyi ilişkiler kurmak” için, onlara kapılarını açan gazete-televizyon sahiplerine, yöneticilerine güvenilir mi, saygı duyulur mu?

***
Sakın yanlış anlamayın; Devlet Bahçeli’ye kızmıyorum...

Tam tersine, basınımızdaki çok önemli bir yarayı gün ışığına çıkardığı için yürekten kutluyorum...

Ama sormadan da edemiyorum:

Örneğin; MHP’nin kaç kalemi var böyle?

CHP’nin, AKP’nin, DTP’nin ve diğerlerinin “kontenjan”ını kim, neye göre belirliyor?

O yüzden mi adını bile yazma yeteneğinden yoksun bazı sözde “yazar”lar, televizyon televizyon dolaşıp, her konuda görüş beyan ediyorlar?

O yüzden mi kendi partileri aleyhine tek satır bile yazamıyorlar?

O yüzden mi AKP’yi, CHP’yi, MHP’yi, DTP’yi, DSP’yi aynı dürüstlükle eleştiremiyorlar?

Haydi; söyleyin Sayın Bahçeli:

Bu “kişiliksiz, kimliksiz parti bülbülleri”nden, hangi gazetede, daha kaç kişi var?

*****

GÜNÜN SORUSU

Sorum; hayatlarını hukuka ve adalete adayan gerçek hâkimlere ve savcılara:

Bir mahkemenin, başka hiçbir kanıta dayanmadan, sırf ‘toplumdaki infiali’ gerekçe göstererek, bir gazetecinin özgürlüğünü kısıtlaması karşısında ne hissediyorsunuz?

*****

‘Kürt sorunu’nun çözülmesini neye ve kime borçluyuz?

Bayram değil seyran değil ama eniştemiz yine bizi öpmeye başladı!

Öyle bir öpücük ki; eli kanlı terör örgütünün “yedek başı” bile, Türkiye’den gazeteci ağırlayıp, barış mesajları döktürdü.

Arkasından Irak’taki Kürt liderler, barış müjdesi vermeye başladı...

Son olarak da bizim Cumhurbaşkanı, benzer sözler söyledi.

Yani; düne kadar savaş şahinliği yapanlar, şimdi barış güvercinliğine soyundu.

Kapalı kapılar ardında görüşüyor, “barış anlaşması”nı kaleme alıyorlar...

Peki; yıllardır rüyamızda bile göremediğimiz bu müthiş gelişmeyi kime; yani hangi “enişte”ye borçluyuz, biliyor musunuz?

ABD’ye...

Eğer ABD, Irak’taki askerlerini Kuzey Irak ve Türkiye üzerinden geri çekme kararı almasaydı...

Bunun için, bölgede akan kanın durdurulması, istikrarın gelmesi gerekmeseydi... Böyle bir gelişmeyi, yine ancak rüyalarımızda görebilirdik.

***

Peki; şimdi ABD’ye sormak gerekmiyor mu?

Madem “barış” konusunda bu kadar yetenekliydin, o zaman, 40 bine yakın insanın ölmesini neden bekledin?

Silah tüccarlarının tekerine çomak sokmamak için mi?