Bugüne dek, lanetli bir parola gibiydi "ihanet"... Varlığı bilinen ama öyle uluorta bahsedilmeyen bir tarikat şifresi sanki...
Bir yeraltı çetesi ya da tehlikeli bir virüsmüşçesine kulaktan kulağa fısıldanır, ses biraz yükseldi mi mevzu kapatılırdı.
Konu komşu dedikoduları, eş dost duyumları, sıkı sıkı incelenen internet mesajları veya telefon dökümleri, ansızın gelen ve geceyi zehreden hasret mesajları...
Pek çok evde kadınlar buna benzer sahneler yaşıyor, ama pek azı bu kanıtları ayrılık gerekçesi yapıp mahkeme önüne taşıyordu.
Çoğu sineye çekiyor, çaresizliğin kuyusuna gömüyordu ihanet belgelerini...
Ve ailenin kırık kolları, delik deşik yenler içinde dipdiri görünmeye çalışıyordu.

Evliliğe taarruz
Bu evcilik oyununu Hülya Avşar bozdu.
Biraz da statüsünün sağladığı özgüvenle herkesin ağzında yuvarlayıp gizlediği "Kral çıplak" havadisini bağıra çağıra verdi:
"Evlilik doğaya aykırı... Yaşama zevkini bitiriyor" dedi.
Bu durumun, ihaneti kaçınılmaz hale getirdiğini söyledi.
Eşlerin -bazen farkında bile olmadan- durumu kabullenip ihanete göz yumduklarını ekledi.
Milyonlarca kadının "zımni onay"ını tescilledi.
Buraya kadar iddialı, cesur, radikal yorumlar...
Ama sonrası...
Kısmen çaresizliğin, kısmen de "aşiret"ten miras feodal kültürün yansıması...

"Çaktırmasın"
Avşar kızı geçen hafta Ahmet Hakan'a "Erkek aldatır, önemli olan çaktırmaması" dedi.
Bu bilip de görmezden gelme tavrı, Avşar'ın, bitiş düdüğünü çaldığı evliliği sürdürebilmek için sarıldığı yegane urgan gibi görünüyor.
Bir kuşak önce dile bile getirilmeyen, bir kuşak sonra ise belki gülünç gelecek olan bir "mecburi hizmet"in, ikiyüzlülükle aşılma çabası var bu kabullenişte...
Sonraki cümle, ilişkiler açısından daha da acıklı:
"Tek gecelik kaçamak için yuva yıkmam. Ama sevdiyse durum başka..."
İşte burada hazin bir ikilem var:
Oldum olası erkeğin, sevmeden seks yapabilme "becerisi"ni ayıplayan kadın, burada o "ayıbı" kendi avantajına çevirmeye çabalıyor.
İhanetin sınırlarını "Sevişsin ama sevmesin" diye çiziyor.
Cinsellik tekelinden -biraz da mecburen- vazgeçerken, sevgi tekelini hâlâ elinde tutmaya çalışıyor.
Bu formülün dile getirilmesi bile "Evlilik doğaya aykırı" hipotezini doğrulayan bir kanıt...

Bir küvet hikayesi
Bu sözleri okuyunca Süleyman'la Fahire'yi hatırladım.
Nâzım "Bir Küvet Hikayesi" şiirinde anlatır onları...
Fahire kocasının ihanetini öğrenir. Onu eve çağırır ve "Doğru mu?" diye sorar.
"Evet" der Süleyman...
Rahatlar Fahire... Keser ağlamayı ve ayrıntıya girer:
"- Nerde buluşuyordunuz?
- Bir otelde...
- Beyoğlu tarafında mı?
- Evet.
- Kaç defa?
- Ya üç, ya dört.
- Üç mü, dört mü?
- Bilmiyorum."

"Bunu sevdin demek"
Şiirin bir yerinde Nazım o zor soruyu sordurur kadın kahramanına:
"- Çok mu seviyordun?
- Sevmek mi? Hayır...
- Başkaları da var mı?
- Yok."
Bu yanıtı alınca da şöyle der Fahire:
"Bunu sevdin demek... Başkaları da olsaydı daha rahat ederdim..."
Farklı yetiştirilme tarzlarından olsa gerek:
Erkek "Sevse de sevişmesin" derdinde;
Kadın "Sevişse de sevmesin"e razı...
Oysa sevmeden sevişmekle, sevişmeden sevmek aynı sakat doğumun ikizleri değil midir?