Tam 19 yıldır uğraşılıyor.
Turgut Özal'ın bir suikaste kurban gittiğini ispat edebilmek için, bitmez tükenmez bir çaba var.
Adamın kalbi dayanamamış ve durmuş. Kendi doktoru başta olmak üzere, herkes kalp durmasından dolayı hayatını kaybettiğine kanaat getirmiş, ailesi de onaylamış ve herhangi bir otopsi yapılmasına karşı çıkmış ve dosya kapanmış.
Sonra aradan yıllar geçtikten sonra bir şehir efsanesidir başlatıldı. "Hayır, bu işin içinde mutlaka bir iş var..." denir oldu. Ne yazık ki, bu ısrarın başını aile çekti.
Ardından da, bu tip her ölümü esrarengiz havaya sokup, üstüne kitaplar yazanlar, programlar yapanlar devreye girdi. Aile de açılan bu yelkene rüzgar verince, kimseler kalkıp "Yapmayın, etmeyin; boş yere zaman harcamayın" diyemedi.
Cumhurbaşkanı Gül de, aileden gelen istek üzerine, büyük olasılıkla "Kerhen" Devlet Denetleme Kurulu'nu harekete geçirdi. DDK inceledi ve sonunda açıklamasını yaptı.
Aman Allah, ortaya bir rapor çıktı ki, okuma yanında yat.
Rapor, hiçbir somut delil olmadığını belirttikten sonra, birbirinden anlaşılmaz varsayımlara dikkat çekiyor:
 - Köşk' te yeterli sağlık hizmeti yokmuş.
 - Cumhurbaşkanı'nın yiyecekleri kontrol edilmemiş.
 - Yanlış hasteneye götürülmüş.
 - Otopsi yapılmamış.
Daha neler neler... Oysa bunların hiçbirinin önemi yok. Cumhurbaşkanı'nın kalbi durmuş, o kadar... Kurtarılacak bir durum söz konusu olmamış ki...
Anladığım kadarıyla DDK da, artık bıkkınlık veren bu söylentinin tümüyle bitmesi için, yani ölümünün kesin neden kaynaklandığını anlayabilmenin tek yolunun, mezarının açılıp inceleme yapılması gerektiğini belirtiyor.
Yapmayın lütfen...
Bırakın adamcağızı yattığı yerde.
Rahatsız etmeyin.
Sırf  "Ah gerçekten kalpten ölmüş diyebilmek için" ona bu eziyeti çektirmeyin.
Yeter, vallahi yeter...