(Bu yazı, Amerika’nın yeni Başkanı Barack Obama’ya aşık olan Van’ın Çavuştepe Köyü sakinleri ile aynı görüşteki pek çok yazarı temsilen Ece Temelkuran’a ithaf edilmiştir.)

Birazdan okuyacağınız tarihi anektod, sizin hikayenizdir…
 Van’ın Gürpınar İlçesi Çavuştepe Köyü sakinleri, ABD'nin 44'üncü Başkanı seçilen Barack Obama için 44 kurban kesip, davul zurna eşliğinde halaylar çekti.
Neden?
Milliyet Yazarı Ece Temelkuran şöyle yazdı?

 “Obama, ‘Olmaz, mümkün değil” dediğinizde, ‘Kaybedecek neyimiz var? Batarsak beraber batarız’ diyen sevgilinizdir.”
Obama’dan size sevgili olmaz. O, Amerikan devletinin başkanıdır. Sizin değil…
İşte size tarihi bir hikaye…
Bana da Abdullah Gül’ün 2003 yılındaki Başbakanlığı döneminde üst görevlerde bulunmuş bir yetkili anlattı.
Amerika Irak’ı işgale hazırlanıyor ve şiddetle Türkiye’nin desteğini istiyor. “Tezkere çıkar, askerini yanıma gönder, istediğim yere bomba atsın diyor.”
Dünya, bombayla gelen özgürlükleri kabule zorlanmaktadır. 
Hani şu 1 Mart tezkeresi süreci vardı ya; o dönemden sözediyoruz.
O sıralar Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanı Abdullah Gül. Yan oda da Recep Tayyip Erdoğan oturuyor.
Tezkere henüz Meclis’e inmiş değil, Amerika’yla pazarlıkların son aşamasına gelinmiş durumda.
Mekan, Başbakan’ın makam odası.
Gül ve beraberindeki az sayıdaki kişi gözlerini telefona dikmiş bakıyor.
Gerginlik var.
Sessizliği, telefonun zil sesi bozuyor. Ses dışarıya veriliyor; çünkü bu devletten devlete resmi görüşme.
Karşıdaki kişi, Ece Temelkuran’ın dediği gibi söze, “Ben Yaşar Usta…” repliği ile başlamıyor. Çünkü O, Amerika’nin ilk siyah Genelkurmay Başkanı ve Dışişleri Bakanı Colin Powell.
Ten rengi aynen Obama gibi; hatta biraz daha koyusu. Birinin ataları Jamaika’dan, diğerininki Kenya’dan Amerika’ya geliyor.
Powell, nezaket cümlelerine bile ihtiyaç duymadan, sert ses tonuyla konuşmaya başlıyor. Bir dakika geçmeden sert tonun yerini azar sesleri, tehditler, bağırış çağırış alıyor.
Tabi bağıran bizim ki değil; karşı taraf.
Bizim ki sus pus olmuş, kesik cümlelerle derdini anlatmaya çalışıyor.
“But…But Mr. Powel (Ama … Ama Sayın Powel)… But..But…”
Powell dinlemiyor, bağırmaya devam ediyor.
Özetle, “Siz kim oluyorsunuz da, bizim isteklerimize karşı geliyorsunuz” diyor.
(Powell’ın tam ifadelerini yazmak istemiyorum. Çünkü bu toprakların insanları o dönemde yeterince utanç yaşadı.)
Powell bağırıyor, çağırıyor ve pat diye telefonu kapatıyor.
Türk heyeti, alı al, moru mor; öylece kalakalıyor. 
Kimse diğerinin yüzüne bakamıyor.
Kimi utandığından, kimi de çaresizlikten, gözlerini diğerinden kaçırıyor.
Bu defa sessizliği Abdullah Gül bozuyor:
“Haydi bakalım işinize…Ben de namaz kılayım.”
Gül yere eğiliyor ve makam masasının eklentisi olan mobilyanın açık bölümünden seccadesini alıyor. Seccadeyi serip, ellerini kulaklarına bağladığında, odada kimlerin kalakaldığını bile fark edemiyor.    
Powel’ı hatırlıyorsunuz değil mi?
Hani Amerika’nın Savaş Kabinesinde Bush’un sağında oturan zenci vardı ya; ondan sözediyoruz.
Powell, Birleşmiş Milletleri Saddam Hüseyin’in nükleer silahı var diye kandırıp, bir kaç yıl sonra da “Biz sizi yanılttık. Ama bu arada Irak’ı işgal ettik” diyen kişidir.
Hani Cumhuriyetçi olduğu halde Barack Obama’yı desteklediğini ilan eden Powel var ya; ondan sözediyoruz.
O da Obama gibi siyah tenlidir. Hatta biraz daha koyusu…
Bizde de Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’dır.
odatv.com.Erhan Çelik