Güngör Uras bugünkü yazısında Rusya ile “tarihi anlaşmalar” hakkında şunları yazdı:

Tuttuğumuz takımın gol attığı her futbol maçını “Tarihi karşılaşma!” olarak kabul ede ede “tarihi ucuzlattık”.
Şimdilerde Başbakan’ın imza koyduğu her anlaşmayı “Tarihi anlaşma” olarak ilan ediyoruz.
- Geçen yılın ağustos ayı başında Putin geldi. Başbakan ile 20 anlaşmaya imza koydu. Medya “Rusya ile tarihi anlaşma” diyerek yeri göğü inletti.
- Önceki gün Medvedev geldi. Başbakan ile 17 protokol veya anlaşma imzaladı. Bunların da “Rusya ile tarihi anlaşmalar” olduğu belirtildi.
Abartmadan, gerçek penceresinden değerlendirmekte yarar vardır.
- Putin ve Medvedev’in Ankara’ya gelmeleri Türkiye için önemlidir. Yararlıdır.
- İmzalanan her belgeye “anlaşma” demek yanlıştır. İmza konulan belgelerin büyük bölümü “niyet belgesi”, veya “protokol”dür. Pek azı anlaşmadır.
- Anlaşma bağlayıcıdır. Kesindir. İmza konulan tarafları bağlar. Bu nedenle yetkili organların onayını gerektirir.

Rusya bizim için önemli
Türkiye, Rusya için ne kadar önemlidir bilemeyiz ama Rusya, Türkiye için önemli.
- Rusya, sınır komşumuz. Karadan, denizden burnumuzun dibinde koskoca bir ülke. Arabaya binen karadan, takaya binen denizden Rusya’ya ulaşıyor. Bırakınız kurumsal ticareti, kişisel olarak çok sayıda Türk insanı Rusya’da iş yapıyor. Ekmek parası kazanıyor.
- Enerjide Rusya’ya göbekten bağlıyız. Bağlı kalmaya mahkûmuz. Nükleer santral bu bağı daha da artıracak.
- Rusya’dan aldığımız enerjinin güvenilir, kesintisiz ve ucuz olması bizim için önemli.
- Rusya pazarı bizim için çok önemli pazar. Öncelikle tarım ürünleri, gıda ürünleri, dayanıklı tüketim malları ihracatında büyük potansiyeli olan bir pazar.
- Rusya Türk inşaat firmalarına uzun süredir geniş imkân tanıyor.
İşte bu nedenledir ki, Rusya ile iyi ilişkiler kurmakta, ilişkileri sıcak tutmakta yarar ve mecburiyet vardır.
Putin ve Medvedev ile imzalanan anlaşmaların (daha doğrusu niyet mektuplarının) hemen tamamı (Türk vatandaşları için Rusya’nın vizeleri kaldırması müjdesi dahil) zaman içinde tarafların yetkili organlarının çalışmalarıyla uygulamaya dönüşebilecektir.

İki proje ‘gerçekleşecek gibi!’
İki ülke arasındaki görüşmelerde yer alan konulardan AKP hükümetinin önem ve öncelik verdiği iki projede, “bugüne kadar süregelen belirsizliğin sona erdirildiği” anlaşılmaktadır.
- Rusya’nın Akkuyu’da inşa edeceği her biri 1200 megavattan oluşan 4 üniteli, 4 bin 800 megavat kurulu güçte nükleer santralda üretilecek elektriğin ortalama 12.35 sentten satın alınmasını Türk hükümeti kabul etti. Bunun için Rus şirketi ile Türkiye Elektrik Ticaret ve Taahhüt A.Ş. arasında enerji satış anlaşması imzalanacak.
Ruslar, 3 ay içinde Türk Ticaret Yasası’na uygun, yüzde 100 Rus sermayeli bir şirket kuracak. Bu şirkette Türk devletinin herhangi bir payı olmayacak. Ruslar, dilerlerse bu şirketin yüzde 49’una kadar olan hissesini üçüncü bir şirkete verebilecek.
Hükümet bu şartları bir kanun tasarısıyla kısa sürede TBMM’ye sunmayı ve kanun haline getirmeyi taahhüt etti.
- Rus petrolünün, Boğazlardan geçen gemilerlele taşınmasının yerine, Samsun’dan Adana’ya boruyla akıtılması konusundaki belirsizliğin sona erdiği belirtiliyor. Rusya’nın bu hattan yılda 70 milyon yon petrolün taşınmasını ve Ceyhan’da bu petrolü işleyecek bir rafineri kurulmasını kabul ettiği açıklandı.
Bakalım bu 2 proje gerçekleşecek mi, nasıl ve ne sürede gerçekleşecek? Bugüne kadar gördük ki bu 2 projedeki niyet ile gerçek birbirine uymuyor