Hatırlarsanız geçen hafta yeni bir ezber bozma girişiminde bulunmuş ve o "küçük fil"imizi tarihin zücaciye dükkânına Kasr-ı Şirin kapısından salmıştık. Demiştik ki, siyasetçilerimiz Kasr-ı Şirin'den beri İran sınırımızın değişmediğini, hatta İran'la 400 yıldır dost olduğumuzu söylüyorlar, halbuki bu tarihen yanlış bir bilgi. 'Vay efendim sen ne demek istiyorsun?' Ne Bush'un yardakçısı olmadığım kaldı, ne İran'a saldırmak için diş bileyen kesime top toplayıcılığı yaptığım. Eğer yazımdan ille de bir siyasî sonuç çıkarılacaksa, bu çürük iddiamız karşısında Bush'un eli armut toplamayan 'tarihçileri' de kalkıp, 'Bakın, Kasr-ı Şirin'den bu yana İran'la en az 10 kez savaşmışsınız, sınırlarınızda delinmedik nokta kalmamış, bir kere daha delinse ne lazım gelir?' deseler ve bizi kendi silahımızla vurmaya kalksalar ne diyeceğiz? Bu işleri tarihçilere bırakalım mı? Yıllar önce Bakü'de bir müzeyi geziyoruz. Adının İrade olduğunu öğrendiğimiz hanım rehberimiz Şah İsmail'in Çaldıran savaşını Osmanlı topları yüzünden kaybettiğini ağlamaklı bir tonda anlatıyor. Besbelli hayranı olduğu Şah İsmail Çaldıran'da bir duvar teşkil eden toplarımızı geçemeyince hiddetinden kılıcıyla topun ağzına öyle bir vurmuş ki, tuncu paramparça etmiş! Burada efsanenin kendisine takılmayın derim. "Türk" olduğunu düşündüğümüz Azeri kardeşlerimizin bu savaşta Şah İsmail'in ordusunda saf tutmaları ve Yavuz'u saldırgan bir işgalci olarak görmeleriydi beni asıl şaşırtan. Bir de özellikle bazı Osmanlı karşıtı kesimlerin dillerine doladıkları ve maalesef İsmail Hami Danişmend gibi ateşli Osmanlı yanlısı 'Sünniler'in de Şii-Alevi husumetlerinden ötürü köpürttükleri 'Yavuz'un 40 bin Alevi'yi kestiği' söylentisi var. Ne yalan söyleyeyim, her iki kamp da bu tehlikeli ateşe odun taşımakta fevkalade mahirler. Halbuki Fethullah Gülen hocaefendinin yakınlarda yaptığı 'mum söndü iftirası' hakkında sağduyuya çağıran konuşmasını okusalar, bu meseleye nasıl bir denge bilinciyle yaklaşacaklarına dair değerli ipuçlarını yakalayabilirlerdi. (ZAMAN)