Hayatta kalan son üç gaziden biri... Gençliğinin tam 10 yılım cephelerde geçirmiş. Balkan Harbi, Dumlupınar, Sakarya... Devletten gazi maaşı almayı uzun yıllar reddetmiş, 'devlet yıpranır' diye!.. Aslında ona kalsa yine almayacakmış ama mecbur kalmış. Bir iş için vekalet verdiği arkadaşının onun adına gazi maaşı bağlatıp çektiği ortaya çıkmış.
Onu en çok inciten, gazetelerde çıkan "Gaziler yokluk içinde! Nerede devlet?" haberleri. "Aman kızım böyle şeyler yazmayın. Şimdiki nesil yokluk nedir bilir mi?" diyor, ekliyor: "Şimdi istiklal içinde yaşıyoruz, her şeyimiz var!"
40 yıl önce, kendi deyimiyle 'mal bokuyla' yaptığı evinde bir lokma, bir hırka yaşıyor. Alt kat ahır, üst kat ev... Dik mi dik tahta merdivenleri çıkarken zorlanıyor. Gerçi ben bile zorlanıyorum aramızdaki 70 yaşa rağmen! Merdivenlerden birinde soluklanırken, "Gençlik hep kalacak sanıyor insan. Düşünemedim bu günleri" diyor.
Savaşta Atatürk'ün kedisini çalıp yedik!!
Çorum'a bağlı Çatkara köyünde yaşıyor Ömer Küyük. Tam 110 yaşında. 8 çocuğundan tam 125 torunu var. Neredeyse bir köy nüfusu yaratmış Ömer Dede. Oğulları ve gelinleriyle yaşıyor şimdi. Ama misafiri özlüyor. Gideceğimizden habersiz, "Yolda birileri var hazırlık yapın" demiş gelinine. 72'lik gelin en sevdiği sarmalardan yapmış. Bir de her sabah kahvaltı niyetine yediği cızbız etlerden... Ömer Dede, tüm diyetisyenlere inat etle besleniyor, tereyağından başka yağ tanımıyor... Bal, kaymak, pekmez, turşu, yoğurt sofrasından eksik olmuyor...
Yer sofrasına kuruluyoruz hep birlikte. Ömer Dede, sarmadan ikişer ikişer yutuyor. Etlerden de... Ağzında tek diş kalmamış. "Damağım diş gibi sertleşti artık. Ondan böyle rahat yemem" diyor.
Ne bağdaş kurarken zorlanıyor, ne de kalkarken!.. Beş kaşık şekerli çayını yudumlarken, "Hiçbir şey zarar vermez bana elhamdülillah. Et olsa iyidir. Ama ne bulsam yerim!" diyor. Anlaması zor değil. Balkan Harbi, İstiklal Savaşı, cumhuriyetin ilk yılları... Hep kıtlıklarla büyümüş bir neslin son fertlerinden o...
"Hey kızım, heyy!.. Yıllarca hayvan yemi fiğ ile karın doyurduk biz. Cephede kuru ekmek bulduk mu bayram ederdik. İstiklal Savaşı'nı aç susuz kazandık. Öyle günler oldu ki kedi bile yedik."
"Yapma Ömer Dede, gerçekten kedi de yedin mi?" diye soruyorum yüzümde acı bir ifadeyle. "Aslında ben yetişemedim. Ama yetişsem yerdim. Açlık bu, insana her şeyi yaptırıyor" diyor. Sonra çok kızmış arkadaşlarına kediden pay ayırmadılar diye... "Kediyi nereden bulduklarını sordum. Atatürk'ün kedisini çaldık' dediler. Benimle dalga geçtiler" diyor, 85 yıl öncesine gidip ağız dolusu gülüyor...
Camış gibi adamım şimdikiler çerden çöpten
Ömer Dede, doğuştan avcı... Savaşta da avcı gibi savaşmış... Siste, pusta düşmanın izini hep bulmuş... Bir kez vurulmuş, kendi deyimiyle attığı her kurşun bir gavuru devirmiş! "Hiç acımadın mı dede?" diyorum. Garip garip bakıyor yüzüme: "Ne acıyacağım? Gavura acınır mı hiç!" diyor. Kolay mı? Yedi düvele kafa tutmuş bir kuşak, kolay olmuyor unutması... Hâlâ onun için hepsi gavur.İşte bu yüzden yabancı gazetelerden, televizyonlardan gelen röportaj önerilerini elinin tersiyle itiyor.
Artık avlanamıyor Ömer Dede... Ama eline çifteyi aldı mı, 50 yaş gençleşiyor. Gözlerinin feri canlanıyor. "Hey, heyy! Camış gibi adamdım. Şimdiki nesil cılız... Çerden çöpten" diyor, asılıyor tetiğe... Her atışta biraz daha canlanıyor!
Aslında yaşına göre hâlâ camış gibi. Her ay bir davarı kestiriyor. Belden aşağısı onun, üstü çocukların... Neden mi? Ömer Dede, eti öyle seviyor ki, butları kimseye kaptırmıyor. Kahvaltıda et, öğlen et, akşam et! Peki bu kadar ete para yetiyor mu? Evelallah! Üç ayda 600 kayme maaş var. Bir de İstanbullu hayırsever bir karı'nın her ay gönderdiği 300 milyon... "Allah'a şükür!" diyor. Daha bir şey istemiyor, "İşte. Bak devlet ev yapacağız dedi yapmadı. Evin suyu bile yok. Dereden taşıyoruz" diyen yakınlarına kızıyor. "Biz fiğ yemiş adamlarız. Bir kuru ekmekle de yaşarız. Sapasağlam adamım. Devlet de sapasağlam, güçlü olmalı" diye tersliyor.