Hunharca katledilen Özgecan’ın başına gelenler toplumda büyük bir öfke seli oluşturdu.
Özgecan'ı öldürdükten sonra yakanlar için "Keşke linç etselerdi" diye geçirdim içimden. Bunlar insan olamazlardı. Bunlara yaratık demek bile uygun düşmüyordu.
Öncelikle, Özgecan'ın ailesi başta olmak üzere tüm çağdaş Türk kadınlarının ve milletimizin başı sağ olsun, diyorum. Özgecan’ın acılı babasının yaptığı konuşmada kin ve nefreti elinin tersiyle iten, itidal tavsiye eden yaklaşımına şapka çıkarıyorum.
Kadınlarımıza, kızlarımıza bu travmayı yaşatanlara “lanet okumak” geçiyor içimden.
Hele, hâkimlerin daha önce yaşanmış, yaralamayla ve öldürmeyle sonuçlanan olaylarda saldırganlara “iyi hal” uygulaması yaklaşımını ise hukukun yüz karası olduğuna inanıyorum.
Hakimler, önce erkek değil, kadın erkek ayrımı gözetmeden önce insan olduklarını asla unutmamalıdırlar. Kararları toplumda yeni yaralar açmamalı, yeni tartışmalara neden olmamalıdır.
İşin en acıklı ve üzücü yanı, daha önceki elim olaylarda olduğu gibi, Özgecan’ın hunharca öldürüşünün ardından protesto yürüyüşlerine katılan genç kızlar ve kadınlar, polis şiddetine maruz kaldılar. Bunu da hoşgörüyle karşılamak mümkün değildir.
“Çığlık atmayı öğrenin” şeklindeki ilkel yaklaşım Bakanlık mertebesine gelmiş  bir siyasetçiye hiç yakışmamaktadır, ayrıca bu yaklaşım asla kabul edilebilecek bir öneri değildir.  Kadınların bileklerine kelepçe takma düşüncesi ya da araçlara yerleştirilecek “imdat” butonu gibi yaklaşımlar sorunun boyutlarını görmezden gelen sözüm ona tedbirlerdir. Bunlar bana hiç ama hiç inandırıcı gelmiyor.
Önce toplumda asayiş, güven ve huzurun sağlanması için eğitime daha çok ağırlık vererek kalıcı çözümlere yönelmenin yolları aranmalıdır.
…
Peki, sorunun çözümü ne olabilir?
Önce, ilkokul çağında kızlarla erkekleri ayrı olarak eğitime tabi tutma uygulamasına son verilmelidir. Mevcut siyasi iktidarın bu konudaki yaklaşımları mutlaka son bulmalıdır.
Batılı ülkelerde olduğu gibi, cinsel konular tabu olmaktan çıkarılmalı, çocuklarımıza ilkokul sıralarından itibaren bilgiler aktarılmalıdır.
Kadınlar için erkekler bir tabu haline getirilmemelidir. Erkekler, yaşam boyu sürdürülebilir bir eğitim yoluyla bu konuda sürekli bilgilendirilmeli ve izlenmelidir.
Anadolu’da hiçbir şekilde karşı cinsle ilişki kuramayan erkeklerin eğitimi ise başlı başına bir araştırma konusudur.
Siyasetçiler kadınların erkeklere emanet olduğunu söylemekten mutlaka vazgeçmelidir. Kadınlar, toplumun saygın bireyleri olarak erkeklerle aynı haklara sahip insanlardır. Bu gerçeği değiştirmeye çalışmak, nehrin suyunu tersine akıtmaya çalışan beyhude bir çabadır.
Kadınların da erkekler gibi, toplumun en saygın bireyleri olduğu gerçeğini, erkek egemen toplum mutlaka kabullenmelidir.
İdam, asla kadınlara yönelik şiddeti ve ölümleri engelleyecek caydırıcı bir unsur olmayacaktır. Toplumda yaşanan tepkilere bakılarak yasaları yaz-boz tahtasına çevirmek de çözüm değildir.
…
Ve son olarak Özgecan, Türkiye'de aydın ve çağdaş kadınların özgürlük hareketinin tetikleyici olmuştur. Bu gerçeği değiştirmeye kimsenin gücü yetmeyecektir. Bu sinerjiden medeniyetten nasibini alamayan yaratıklar da tüm kendini bilmezler de korkmalıdır!