Meclis’in yerel seçim sonrası ilk çalışma gününde, CHP Lideri Kemal Kılıçdaroğlu’na Meclis çatısı altında atılan yumruk gündemin ilk sırasında yer aldı. Öncelikle Kılıçdaroğlu’na atılan bu yumruğu şiddet ve nefretle kınamayı görev biliyorum.
 
Peki, bu yumruk neyin birikimi? Yumruğun azmettiricisi kim yada kimlerdi?
 
Kısaca, geriye dönük bir gözlem yaparak irdeleyelim.
 
TBMM’in iç tüzüğünün siyasi partilerin grup toplantıları ile ilgili olarak bir düzenlemesi vardı. Buna göre, partilerin grup toplantılarına katılan izleyicilerin, gösteri ya da tezahürat yapmasına izin vermiyordu. Ancak, son on iki yıllık dönemde bu düzenleme konusunda Meclis Başkanlığı yapan Bülent Arınç, Mehmet Ali Şahin ve Cemil Çiçek gerekli duyarlılığı maalesef göstermediler.  Grup toplantıları, giderek siyasi partilerin miting alanlarına dönüştü. Gruplarda dinleyiciler sloganlar bile attılar. Bunun yanlış olduğunu, günün birinde bunun protestolar için de bir platform oluşturabileceğini yazdık, uyardık, ama kimse dinlemedi!
 
Bu,  “yumruk” olayının Meclis’in sağlıklı işlemeyişi ve güvenliği ile ilgili yönüydü.
 
Konunun bir de siyasi, psikolojik be sosyolojik yönü var. Bunu değerlendirirken siyasetçilerin üsluplarının yaşanan soruna nasıl çanak tuttuklarına ve “Salı Sendromu”na bakmakta da yarar var. TBMM Genel Kurul toplantılarında gerginliğin arttığı her ortamda yumruklar konuştu. Kimi milletvekilleri bir başka partinin milletvekiline küfretti, hatta yumrukladı. O milletvekilleri, ceza almak bir yana, adeta kahraman ilan edildiler!
 
Siyasi parti liderlerinin tavrı da toplumda gerilimin tırmanmasında önemli rol oynadı. Özellikle yerel seçim sürecinde ve seçim sonrasında Başbakan’ın gerilimin artmasına yol açan sert söylemlerine, CHP ve MHP liderlerinin aynı şekilde karşılık vermeleri toplumda kısaca “kamplaşma” ya da “ötekileştirme” diye tanımlanabilecek sonuçlar yarattı.
 
İğneyi başkasına çuvaldızı da medyaya batırmakta da yarar var. Tanımlama şekilleri “Yandaş”, “Candaş”, “Öteki” ya da “Özgür” diye değişen yazılı ve görsel medya kuruluşları bu gerginliğin tırmanmasında aracı rol üstlendiler. Evet, maalesef bu rolü oynadılar!
 
Sonuçta, o kendini bilmez, kimin sempatizanı olduğu konusu “ortaya karışık” biçimde gelen,  sabıkalı adam, “Bir yumruk da ben atayım” diyerek, CHP Lideri Kılıçdaroğlu’na yumruk vurdu. Sabıkalılığını kanıtlayarak varlığını gösterdi.
 
Bu birikim sonucu, yumruğu azmettirenlerin kim olduğunu ararken, toplumun her kesiminin az ya da çok katkısı olduğu ortaya çıkıyor.
 
Demokrasiyi tüm kurum ve kuruluşlarıyla yaşatmak istiyorsak, siyasi parti liderleri başta olmak üzere, toplumun tüm kesimlerinin demokrasiyi içselleştirmeleri ve uzlaşma kültürü için duyarlılığa öncelik vermeleri, arada bir aynaya bakıp kendilerini sorgulamaları gerekiyor!
 
Bilmem yeterince açık anlatabildim mi?