Aslı Aydıntaşbaş/Milliyet

Ankara’da güneş batarken Papermoon’un manzaralı terasında Deniz Baykal’la yemek yiyoruz.
Aslında işin evveliyatı var. Birkaç yıl önce yine Yavuz (Donat) ağabey ve ben, CHP eski Genel Başkanı Deniz Bey’i yine Papermoon’a davet etmiştik. Yemek esnasında tesadüfen yan masalardan birindeki AK Parti Milletvekili Ömer Çelik, zarafet göstererek gelip Deniz Bey’in elini sıkmış, ardından da jest olarak masamıza bir şişe şarap yollamıştı. Bir ara yeniden gelip o şişeyi açmak için sözleştik. Fakat olay medyaya yansıyınca büyük gürültü koptu, nasılsa bizim yemek arada kaynadı.
Kısmet bugüneymiş.
Baykal’ı siyaseten sever ya da sevmezsiniz. Ancak eski CHP liderinin entelektüel birikimi ve sohbetiyle Ankara’nın en kaliteli siyasetçilerinden olduğuna şüpheniz olmasın. Bizim de sohbetimiz biraz siyaset, biraz edebiyat, medya dedikoduları ve CHP’deki değişimin yaklaşan seçimlerdeki yansımaları üzerine oldu.
Şunu hemen belirteyim. Mekânı ben seçtim. Haliyle günahı bana. Davet de Yavuz ağabeyden geldi. Dolayısıyla yemeğe Ankara Milletvekili Yılmaz Ateş’le katılan Deniz Bey’in gündem yaratma ya da bir yerlere mesaj verme gibi bir gayesi yoktu.
Baykal’ı nasıl gördüm? Henüz yeni hayatına, 20 yıl genel başkanlıktan sonra düz milletvekilliğine alışabilmiş değil bana sorarsanız. Siyasetle ve dış politikayla çok ilgili. CHP’nin durumuyla da. Bütün gün telefonu susmuyormuş.
“Ailemi yeniden keşfettim” diyor Baykal, başlangıçlar masaya gelmeye başladığında: “Ailenin öneminin hep farkındaydım ama böyle bir travma sonrasında ailenin kenetlenmesi çok önemliydi. Aslı (kızı) çok güçlü, çok şefkatli. Olcay da öyle. Gelinim ve oğlum da hep bizle oldular. Torunlar bir kez bile yaşananlarla ilgili ağızlarını açmadılar. Bir tek bir defasında ‘Ne zaman döneceksin?’ dediler, ‘Nerden çıktı yok öyle bir şey’ dedim.”
Bol bol kitap okuduğundan, Türkçe ve İngilizce yıllardır eline alamadığı kitapları yeniden okuduğundan söz ediyor. “Örneğin Shakespeare okuyorum” diyor. Shakespeare’in Jül Sezar’ını...
Laf dönüp dolaşıyor, piyeste Sezar’ın Brutus ve arkadaşları tarafından katledilmesi sonrasında, Roma’nın en büyük komutanı Markus Antonius’un Sezar’ın mezarı başında yaptığı konuşmaya geliyor. Deniz Bey, bu konuşmayı ezbere okumaya başlıyor “Dostlar, Romalılar, yurttaşlarım/ Sezar’ı övmeye değil, gömmeye geldim...”
“Ancak” diyor Deniz Bey, “Markus Antonius o konuşmada öyle bir belagat gösteriyor ki, Brutus’ü övermiş gibi yapıp halkı Brutus aleyhine döndürüyor.”
Baykal’ın ruh hali sıkıntılı değildi. Rahattı. Kuşkusuz kendisine yapılanlarla ilgili kırgınlığı, Önder Sav’a kızgınlığı var. Ancak Kemal Kılıçdaroğlu’yla ilgili tek bir negatif söz çıkmadı ağzından. Tam tersine edindiğim izlenim, Kılıçdaroğlu’na sempatiyle baktığı, hatta mümkün olsa parti içindeki bazı olumsuz gelişmelerle ilgili Kılıçdaroğlu’nu uyarmak istediği yolunda. Karşı karşıya konuşabilseler, söyleyecek çok şeyi var.
Ana yemek faslına geldiğimizde, Baykal, “Deniz mahsullü risotto” dedi. Yılmaz Ateş, “Ben de size uyayım” dedi. Yavuz ağabey levrek, ben dil istedim.
Konu dönüp dolaşıp seçim atmosferine geldiğinde, CHP lideri ‘Garibanizm’ uyarısında bulundu: “Garibanizm bir ekonomi politikası değildir. İnsanlar iyi yaşamak isterken Garibanizm bir ekonomi politikası olamaz.”
Tabii ki ‘havuzlu villa’ tartışmalarının yaşandığı noktada bu sözler bir gazeteci için çok cazipti. Yavuz ağabey, not almaya başladı. “Aman Yavuz yazma şimdi yanlış yorumlanır” dedi Baykal.
Ancak söyledikleri şuydu: “Cenab-ı Hak hiç çalışanlarla çalışmayanlar bir olur mu diyor. Garibanlar, ezilenler tabii ki kendilerine sahip çıkılmasını isterler. Ancak garibanlığın paylaşılmasını (yayılmasını) istemezler.”
Maalesef bu güzel sohbetin sonunda tatlı da yedik. Baykal’ın iştahı yerinde ama kilosu iyi. Spor yapıyormuş her gün.
Yavuz ağabey, “Bu kez şarap yollayan yok” diye espri yaptı. Ayrıldığımızda, Baykal’ı Angora’daki evine Yılmaz Ateş arabasıyla bıraktı.
Bu arada Ömer Çelik’in ikramı şarap sırra kadem basmış gözüküyor