30 Ağustos Zafer Bayramı kutlamalarının İstanbul ayağında savaş karşıtı gençlerin gösterisi vardı. “İsrail askeri olmayacağız” pankartı taşıyan gençler, kendi iddialarına göre polisin hedef göstermesi üzerine bayram kutlamalarını izleyeme gelen kalabalık tarafından “vatan hainleri” diye eleştirilerek linç edilmeye çalışıldı.  Gençleri kızgın kalabalığın elinden yine polis zorlukla kurtardı.Bu olaydan sonraki gelişmeler ise hayli dikkat çekiciydi. İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah, linç girişimini “güzel olmuştur” diye değerlendirdi ve böylece tartışmalar da başladı. Türkiye linç konusunu en sıcak biçimde Trabzon’da TAYAD (Tutuklu ve hükümlü aileleri yardımlaşma Derneği) üyelerine yapılan saldırı ve linç girişimi sırasında yaşadı. Ardından Rize’de de aynı tablo, aynı aktörler arasında yaşandı. Yerel yöneticiler de bu tepkilere yani linç girişimlerine hak verdiler. Derken Bozöyük’te kapatılan DEHAP (Demokratik Halk Partisi) üyelerinin İmralı’da “Öcalan’a özgürlük” mitinginden dönüşünde linç girişimini aşan bir etnik çatışmaya doğru yol açan görüntüler meydana geldi. Güneydoğu’da en çok şehit veren ilçelerin başında gelen Bozöyük’te Osmanlı İmparatorluğu’nun kuruluşun kutlandığı o milli hassasiyetlerin en yüksek düzeyde yaşandığı bir anda pek çok otobüs üzerinde Öcalan ve PKK bayrakları ile aynı rengi taşıyan  pankartlarla ilçe merkezi geldi. Ve olaylar da böylece başladı, binbir güçlükle yatıştırıldı.Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Demek ki Türkiye’de linç ya da iki ayrı kesim, etnik ya da mezhep çatışması yaratılabilecek ortam mevcut. Bunun örnekleri geçmişte de zaten var. İsmail Ağa Cami imamı ve cami cemaatinin dini büyüğü Bayram Ali Öztürk, 3 yıldır camiye gelen ve cemaat içinden Mustafa Erdal tarafından bıçaklanarak, caminin içinde, cemaatin gözleri önünde öldürüldü. Katil zanlısı Erdal da hemen oracıkta yani caminin içinde cemaat tarafından linç edildi. Polis geldi ve olayla ilgili raporu tuttu. Rapora göre katil zanlısı başını cami içinde, imamın cemaate namaz kıldırdığı yükselti olan mihraba çarparak ölmüştü. Bu nedenle olay yerinde inceleme, araştırma yapılmadı, hiçbir kimse gözaltına alınmadı. Oysa akşam televizyonların haberlerinde olayı anlatan tanıklar açık bir biçimde katil zanlısının cami cemaatinin üzerine çullanması sonucunda öldüğünü açıklıyorlardı. Aynı itiraflar cami cemaatine ait internet sitesinde de mevcuttu. Emniyet Müdürü Cerrah’ın açıklamaları ile camideki olayı yan yana koyduğunuz zaman ortaya ciddi bir biçimde linç kültürünün meşrulaştırılması girişimi ortaya çıkıyor. Önce linçin propagandası yapıldı ardından uygulamaya geçildi. Yani suçlulara gereken cezalar artık herkes tarafından verilebilirdi.  Kitleler suçlular karşısında hem savcı, hem hakim hem de infaz memuru haline gelebilirdi. 7 şehit cenazesinin toprağa verildiği gün İstanbul’da ellerinde PKK ve Öcalan pankartlarıyla “barış” talep eden eylem vardı. Linç kültürünün meşrulaşması halinde bu eyleme canı yanmış birisinin ya da görevlendirilmiş birisinin silahla müdahale etmesi de normal olabilirdi. Bu kalabalıktan çıkacak 10-15 ölünün sonrasındaki olayları, herkesin kendi hukukunu kurduğu bir ortamda kestirmek hiç de zor değil.