CAN DÜNDAR/MİLLİYET

Eşlerini yatakta yakalamış gibiydiler:
“Yataktaki adam” inkâr etse, gördüklerine değil, sevdiklerine inanmaya hazırdılar.
Ama kimse “Yalan” demiyordu.
Aradıkları ve Baykal’da bulduklarını sandıkları “kusursuz erkek”i yitirmiş olmanın yıkımını yaşıyorlardı.
* * *
Ünlü psikanalist Vamık Volkan’ın “Kusursuz Kadının Peşinde” kitabını (OkuyanUs, 2004) okuyorum bu ara...
Kendini “kadın bağımlısı” olarak tanımlayan 57 yaşındaki mutsuz bir adamın, 5 yıl süren terapi sürecini anlatıyor.
Adam, çocukluğundan miras acıları dindirmek için birbiri ardına kadınlarla birlikte oluyor. Onlarda “kusursuz kadın”ı arıyor. Bulamadıkça yenilerine gidiyor.
Her hayal kırıklığında biraz daha göçüyor.
* * *
Baykal’a kadınların tepkisi, bu örneği anımsatıyor bana...
Onlar da çaresizce, bağlanabilecekleri “kusursuz erkek”i arıyorlar. Lakin (hadi “Yok aslında” deyip “iyiler”e haksızlık etmeyeyim) bulmak giderek zorlaşıyor.
Eskiden vardı da azaldılar mı; yoksa “iyi” sandıklarımız da “kötü”lüklerini mazinin küçük evreninde garantili mahremiyet perdeleri ardına mı gizliyordu, bilmiyorum; ama artık yoklar.
Belki de asrımıza özgü bir “imalat hatası” var ortada...
Efsanelerin bittiği çağdayız.
“Mükemmel” öldü; şimdi sadakatle  hürriyşet, siyasetle mahremiyet, zaaflarla şahsiyet arasında sınır savaşları var.
* * *
“Son kale” (de) çökünce yıkılan, acılarını dindirmek için kendilerine yeni idol arayan, bulamadıkça bunalıma giren ve nihayette cümle erkek soyuna lanet eden kadınlar için, Volkan’ın kitabının sayfalarını hızla çevirip 5 yıllık “hasta”yı rahatlatan terapi sonucunu özetleyebilirim:
“Ne kusursuz kadın bulmak gerekiyor, ne de kusursuz erkek olmak...”
* * *
Bu sonuca varabilmek için izlenen yöntem kitapta var. Ben, kitabı okumadan önce bu noktaya nasıl ulaştığımı açıklayayım:
Defosuz insan beklentisinin, sadece hayalperestlik değil, aynı zamanda haksızlık olduğunu erken anladım.
Sevdiklerimi en ufak kusurda defterden silmenin, “Bir daha asla” demenin, “istifa”sını istemenin, “kimsenin masum olmadığı” bir çağda, kasvetli bir yalnızlığa yelken açmak olduğunu fark ettim.
Kendimce bir “yıkımdan korunma” metodu geliştirdim:
Kahramanlarımla daha gerçekçi bir ilişki kurdum.
Onların kusursuz olmadıklarını kabul ettim.
Bendeki kredilerini yükselttim.
Zaaflarını erdemlerinden ayırıp eksilttikleriyle değil, kazandırdıklarıyla ilgilenir oldum.
Sanattan örnekleyeyim:
Picasso’nun aynı dönemde hem karısı hem sevgilisi için yaptığı tabloları, içeriğini sorgulamadan sevebiliyorum.
Nâzım’ın oğluna yazdığı şiir, oğluna yaptığı muameleyle taban tabana zıt olsa da beni duygulandırıyor.
Dostoyevski, kumar tutkusuyla değil, kumarı kâğıda döküşüyle kalıyor aklımda...
Böylece hem onlar yüzünden iyi resimden, iyi şiirden, iyi romandan vazgeçmemiş, hem de onların yaratıcılarını zihnimde, oynayamayacakları bir role itmemiş oluyorum.
* * *
Baykal’a da yapacağım bu...
“Zaaf”ının görünür olması, onun kusursuz olmadığına kanıt; ki bunu biliyorduk zaten...
Ama “erdem”, belki istifayı değil ama şimdi başka bir jesti gerektiriyor.
Onu da yarına kadar bekleyeceğim.