RUHAT MENGİ

Gazete köşelerinde öyle acıklı yazılar yazılıyor, “Ermeni arkadaşlarla gençlik ilişkileri” anlatılıyor ve “hepsi 1915’i bilir ama hiç konuşmazlardı” deniyor ki 1915 olaylarını, öncesini ve sonrasını bilmeyen birinin kolayca acıma duygularına kapılıp “özür kampanyası”na destek vermesi mümkün...

Acıklı hikâyeler anlatmayanlar ise kenarından köşesinden konuya girip (tarihi bilmeyince yapacak başka şey yok maalesef) 1915 olaylarının soykırım olmadığını söyleyenleri ırkçılıkla, milliyetçilikle, ezbercilikle, devletçilikle, inkarcılıkla ve daha aklınıza olumsuz hangi sıfat gelirse onunla suçluyorlar.

Konudan habersiz olanlara “1915 olaylarının bugüne kadar tabu olduğunu” ya da “bir ırkı kısmen yok etmenin de soykırım olduğunu” tekrarlayıp duruyorlar. (“Kısmen yok etmek” de BM tarifine göre soykırım elbette ama şartı var: devlet yok etmişse ve soykırım amacıyla planlı yok etmişse)...

Onlara Türk arşivlerinin yıllardır açık olduğunu, Türkiye’nin Ermeni tarihçilere yıllardır çağrı yaptığını, ASİM (Asılsız Soykırım İddiasıyla Mücadele) isimli birimin bu konuda önemli çalışmalar yaptığını istediğiniz kadar anlatın, Ermenistan’ın ilk Başbakanı’nın “bütün hata bizdeydi, Türkleri tehcire biz mecbur ettik, başka çareleri yoktu” dediği raporu ve tüm belgeleri istediğiniz kadar önlerine serin onlar için hiç fark etmiyor.

“Tarihle yüzleşmek”ten söz ediyorlar ama tarihçilerin karşısına çıkmaktan kaçıyorlar. Aralarında tek tük konuşanlar da çıktıkları programlarda tarihçilerle karşılaşmıyor gazeteci, sosyolog veya büyükelçilerle konuşuyor.

Bunların hangisi konuyu bir uzman tarihçi kadar iyi bilebilir ki? Bilemeyenlerin sözlerine tepki gösterip klişe lafları tekrarlamak kolaydır, böylece bir ölçüde haklı görünebilirsiniz ama (kendinizin seçmediği) tarihçilerle bu olmaz. Yani bunu gerçekleştirebilecek ve tabii üzerinize afiyet gerçeklerin “hakkıyla, sonuna kadar” araştırıldığı Her Açıdan’da da olmaz. Onun için de asla tarihçilerle “özürcü ekip” karşılaşamıyor. Buyrun toplu olarak gelin, “10’a karşı 2” bir objektif tartışma yapın teklifine bile cevap veremediler...

PAMUK VE KULİN

Hâlâ da aynı çağrıyı tekrarlıyorum ben çekilip onların “bağımsız” tarihçilerle tartışmasını sağlayacağım, ekran açık... Haydi anlatsınlar millete “yüzleşilmesi gereken tarih”i belgelerle... İnandırsınlar da milletçe özür dileyelim.

“Aydın” olduklarına göre tarihçilerin de tehcirin (zorunlu göç) nedenlerini, öncesinde yapılanları örneğin Van’ın nasıl yakılıp yıkıldığını, Türklerin bebek, hamile, yaşlı demeden nasıl kılıçtan geçirildiğini, Hocalı katliamında Azerilere yaptıklarının aynısını 1915 öncesi ve sonrasında yaptıklarını anlatmasına da tahammül edecekler ama...

Çünkü 4 taraftan kuşatılmış, erkekleri savaşmakta olan bir ülkede düşmanla işbirliği yaparak arkadan vuranların da anlatılması lazım.

Orhan Pamuk kampanyaya imza atmamış, artık “bilmeden tarih konuşmaya” gerek görmüyor demek ki... O misyonunu tamamladı, dünyaya ilan etti. Şimdi teklif ABD Kongresi’ne gelmeden bu kampanyayı başka birileri yürütebilir.

Ayşe Kulin ise imza atmak için bir şart öne sürmüş “Ermeniler de önce camilere doldurarak yaktıkları, kafalarını kestikleri Müslüman Türkler ve Kürtler için, 1960’lı yıllarda öldürmeye başladıkları Türk diplomatları ve aileleri için, Sırplar, Hırvatlar, Bulgarlar ve Yunanlılar Balkan savaşı sonrasında Balkanlarda katledilen yüzbinlerce Osmanlı için, Ruslar Kafkaslarda sürgün ve tehcirlerde mezalime uğrayan, can veren Kafkasya halkı, Çerkezler ve Kırım Türkleri için özür dilerse ben de Ermenilerden özür dilerim. Ben Bosna’da katliama uğramış göçmen bir ailenin evladı olarak yüreğimde hiçbir halk için bir damla kin taşımadım ve özür talep etmedim. Savaşın ve politikanın acımasız olduğunu hep bildim. Ermenilerden özrü ancak karşılıklı özürleşeceksek dilemeye hazırım. Çünkü 1915 olayları Amerika’nın Irak çıkartması değildir. 1915’te tek taraflı suç yoktur” diyor.

Acaba Ayşe Kulin aydın değil mi, yoksa “gerçek aydın” o mu? Hep beraber düşünelim.