Ulusal Egemenliğimizin 94. yılını kutladığımız bu günlerde yaşanan tatsız olay, Ankara’nın Ulus meydanında meydana geldi.
Ulusal Egemenliğin sembolü olan 1. Meclis binası ile Milli Mücadeleyi simgeleyen ünlü Atatürk Heykeli ve Mehmetçiklerin gözleri önünde yaşandı.
Öğle saatleriydi. Ulus Meydanı her zamankinden daha kalabalık ve hareketliydi. Meydana açılan tüm yollarda trafik kesilmişti. Bu duruma kornalarıyla tepki gösteren sürücüler ise karakola götürülmekle tehdit ediliyordu...
Heyecanla sağa-sola koşarak talimatlar yağdıran sivil ve resmi polislerin, sade vatandaşları kaba bir şekilde iteklemeleri, kaldırımlarından inmelerini yasaklamaları ve kımıldamama hatta nefes bile almamalarını emreden bağırışlarına, siren sesleri karışıyordu.
Yerlerinden kımıldamadan bekleşen insanlar ise neler olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.
Yıllar önce, ortaokul çağında tanık olduğum, Türk Hava Yolları Uçağı’nın düştüğü Ulus meydanında bile böyle bir panik ve heyecan yaşanmamıştı.
Kalabalığın arasında koşuşturup talimatlar veren 23-24 yaşlarında siyah takım elbiseli, jöleli saçlı genç bir polis herkesin dikkatini çekmişti.. Olağan dışı heyecanı izlenmeye de değerdi..
Sivil polis olduğu her halinden belli olan genç, insanlara karşı düşmanca tavrını sürdürürken, kalabalık arasından bazıları bu polise “neler olduğunu, neler yaşandığını” sorma cesaretini buldular..
Jöleli genç “bir devlet büyüğümüz geliyor.. Kımıldamayın, olduğunuz yerde durun, yola da inmeyin, talimatlarımıza uyun” diye cevap verdi.
Ancak gelecek olan bu “devlet büyüğünün” kim olduğu belli değildi..
Öncü trafik arabalarının siren sesleri giderek yaklaştı. Ardından ışıkları görüldü. Arkalarından gelen motorsikletli trafik polislerinin siren sesleri ve ışıkları kalabalığa karıştı.
Siyah renkli 4x4’ler sanki savaşa gitmekte olan tanklar gibi ortaya çıktı. İçindeki kara gözlüklü polisler ise herkese şüpheli gözle bakarken durum daha da abuklaştı ve ürkütücü hale geldi..
Bunların tamamı; sarı zemin üzerine kırmızı harflerle yazılmış 0002 plakasının dışında, yani Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın geçişi içindi..Camları dahil her yeri siyah bir araçta seyahat eden tek bir kişi içindi.
Başbakan’ın aracı geçti.. Ancak arkasındaki siyah makam araçlarından oluşan konvoy bitmek bilmiyordu..
Kalabalık beklemekten bıkmış, homurtulu sesler çıkarmaya başlamıştı. Sıcaktan bayılmak üzere olan araç içindeki sürücüler işe yaramayacağını bilerek tekrar kornalarını çalmaya başladılar.
İşte bu sırada heyecan dolu jöleli genç polis memuru, bir anda kalabalığın arasına dalarak, genç bir kadının kolundan sertçe tuttu ve Polis kimliğini göstererek “seni şöyle kenara bir alayım” dedi.
Genç polis, “sen az önce kime şerefsiz dedin” diye sordu. Genç kadın ve yanındakiler şaşırmış kalmışlardı.. Yanındaki arkadaşlarıyla sohbet ederken öyle bir kelime kullanmadığını söylese de işe yaramadı..Ayrıca bu polis memurunun siren sesleri, korna ve araba gürültüsü içinde bu genç kadının ne söylediğini metrelerce uzaklıktan nasıl duyduğu da merak konusuydu.
Polis, kadının kimliğini isteyip, karakola götürmekle tehdit ederken kendisine yönelik kalabalığın tepkisi de giderek büyüyordu..
Polisten, insanların kendi aralarında yaptığı sohbetlerin ne zamandan beri suç olduğunu sorup, sohbet sırasında söylenenlerden neden bu kadar alındığı soruluyordu.
Bu tür kelimelerin niçin sadece bir devlet büyüğüne söylendiği gibi bir vehme kapıldığı, başbakana söylenmiş bir söz olmadığı anlatılmaya çalışılıyordu.
Uzun uğraşmalar sonunda bir halk hareketiyle genç kadın polisin elinden kurtarılabildi..
Ancak, atının üzerinde gözleri önünde yaşanan olayları seyreden Atatürk, o genç ve jöleli polis memuruna bakarken neler düşünüyordu acaba?